040 - Run Fast Today, Run Faster Tomorrow

Presteren is Planbaar

2012-02-12T23:28:00.001+01:00

Stiekem waren prestaties van PR-formaat gepland op de Halve in Egmond 5 weken geleden en op de 10km in Schoorl vandaag. Eigenlijk vond ik in Ameland half december al mijn Waterloo met een valpartij op 17km. Het direct gevolg was een uit-het-lood-staande heup, gevolgd door rugklachten gepaard gaande met een vastzittende enkel. Presteren is planbaar; Realistische bijstellen van geplande prestaties een noodzaak is me weer eens pijnlijk duidelijk geworden.

Egmond: Hoop vooraf

Na Ameland was ik op sommige trainingen niet meer voorruit te branden, alles deed pijn. Je wil keihard trainen, maar noodgedwongen moet je de training afbreken. Een paar dagen later gaat het, gedreven door de nodige rust en Hoop, weer best aardig. Dan komt Egmond en je hoopt dat het goed gaat. Fout! Als je brein zich al in het ‘Hoop-spectrum’ bevindt zal het zeker niks worden. Geen gepland PR in Egmond dus.

Toch gaven de eerste 10 Egmondse kilometers, die best aardig gingen (31:19), het nodige zelfvertrouwen. Een aardige basis om via de Nationale cross in Kerkrade, een 3000 meter Indoor in Dusseldorf en de Acht van Apeldoorn te knallen op de 10km in Schoorl. Een mooi gepland pad, als je ‘heel blijft’ tenminste. En dat gebeurde dus niet. Eerst een beetje pijn aan de scheenbeenspier, de dag erop wat meer, en toen lag ‘de atleet’ ineens kermend van de pijn over de baan te rollen tijdens een tempoblok.

Na een paar dagen strompelen bleek het niet die scheebeenspier, maar een vastzittende enkel te zijn die de boel blokkeerde. Anyway, streep door Kerkrade, streep door 3000 Indoor. Geen geplande excessieve tempoprikkels dus. No worries, dan maar wat harder trainen op de baan. Niet dus, Koning Winter trakteert op bizar stramme spieren.

Schoorl: Een strijd tegen mezelf (Foto: Thijs Feuth)

Getooid met ijsmuts viel Apeldoorn tegen. Ik kon gewoon niet harder (wel langer). Vandaag Schoorl. Weliswaar is de planning niet gelopen zoals aanvankelijk voor ogen, maar toch zou een aardige tijd moeten kunnen. Niet dus. De eerste kilometer gaat K, de 2e ook en de rest eigenlijk ook. Ook geen geplande aardige tijd in Schoorl dus. Presteren is planbaar; Realistische bijstellen van geplande prestaties een noodzaak is me weer eens pijnlijk duidelijk geworden.

Hardlopen is Teamsport

2011-12-19T17:10:00.005+01:00

Jaren lang liep ik alleen en moest ik in mezelf hard lachen om die suffe loopgroepjes die ik ik het park voorbij snelde. En dat terwijl die stumpers zelfs nog adem over hadden om tegen elkaar kunnen praten. Tot precies 3 jaar geleden ook ik me meldde bij de vervallen atletiek-accomodatie op 500 meter van mijn toenmalige woning.

Af en toe is het net een praatgroep. We ouwehoeren heel wat af tijdens een training, vooral tijdens het in- en uitlopen. Gelijkgestemden die dezelfde passie en inzet voor De Lange Afstand delen. Als ware AIVD-ers worden uitslagen en individuele prestaties op zowel wereld- als lokaal-niveau doorgelicht. Wedstrijdervaringen en parcoursen worden besproken om het juiste perspectief bij die prestaties te plaatsen.

Een goed half uur verder verstomd het gepraat en beginnen de tempo's. Groepjes van vergelijkbaar niveau proberen samen kop-over-kop op de seconde nauwkeurig de geplande kilometertijden te realiseren. Op goede dagen sleur ik op kop en voel ik me sterk. Op slechte bungel ik letterlijk in het kielzog achteraan, maar lever ik toch de geplande tijden. Dankzij mijn ploeggenoten. Af en toe moet een Rookie in toom gehouden worden, hardlopen is ook doseren heb ik geleerd.

Eindhovens podium Reusel

In wedstrijden mag de gaskraan echt vol open getrokken worden. Trainingsmaatjes die gedurende een aantal kilometers ineens in tegenstanders transformeren. Het resultaat van deze opstuwende formule mocht er vorige week bij een Cross-wedstrijd in Reusel zijn: Een geheel 'Eindhovens podium'. Mijn eigen toch wel degelijk bevochten tweede plaats was een mooi vooruitzicht voor de volgende 'wedstrijd-en-grouppe': De AdventureRun Ameland, een forse Halve. De reisafstand dwong een trainingsweekend af, en dus vrijdagavond al een Amelandse Pasta-party voor 'ons Eindhovenaren'.

Tijdens de race over het strand legde we met zijn vieren elkaar een afmattend tempo op. Immers, achter favoriet Erik Negerman, hadden we de concurrentie afgeschud, en zo lagen podiumplaatsen in het verschiet voor de twee snelste van onze groep. Dit betekende ieder voor zich, racen voor wat hij waard was.

Eindhoven 2 tm 5 op Ameland

De 21 kilometers gaven genoeg speelruimte voor de nodige demarrages, instortingen, herpak-momenten en zelfs een valpartij van ondergetekende. Uiteindelijk legde 'Eindhoven' lovenswaardig beslag op de plaatsen 2 tot en met 5. Bovendien hadden wel allemaal harder gelopen dan we vooraf individueel verwacht hadden. Maar het mooiste, bij de finish stond iedereen op elkaar te wachten om de nodige high-fives aan elkaar uit uit te delen. Hardlopen is niet alleen mooi, het is ook een Teamsport.

"En nu?"

2011-11-18T17:22:00.007+01:00

Maanden, wat zeg ik jaren hard werken worden op die ene dag beloond. Bij het passeren van de finishlijn giert de endorfine door het lijf. Nee, pijn is niet fijn, maar dit is extreem verslavend zo heb ik zelf ondervonden. Echter, zoals met ieder pepmiddel komt na de kick het beruchte lege gevoel: “En nu?”

Fuck het gezonde voedingspatroon

Omdat aan de wilgen hangen me nog wat vroeg lijkt dus toch de draad maar weer oppakken. Aanvankelijk een aantal weken heerlijk ongedwongen. Fuck het schema. Ik ga lopen wanneer ik wil lopen, waar ik wil, hoe lang ik wil en hoe hard ik wil. Fuck die rompstabiteit. Ik blijf wel op de bank liggen. Fuck dat gezonde voedingspatroon. Als ik meer zin heb in chocolade of drop, dan plunder ik de voorraadkast of race ik naar de supermarkt. Idem voor Japanse-mix en chocolade-pepernoten. Wat een briljante uitvinding zijn die dingen trouwens. Koffie, ja dat wil ik ook, met sloten tegelijk.

Dan begint zo zachtjes aan de schema-loze calorie-rijke leven me de keel uit te hangen. Het beruchte het lege gevoel: “En nu?”

Urenlang dwaal ik over het internet me verliezend in hardloopagenda’s en sites van hardloopwedstrijden. Eerst worden de hoofddoelen als piketpaaltjes geslagen. Vervolgens komen daar tussenin andere wedstrijden als tussendoelen te staan. Hup, nog wat kleine optionele wedstrijdjes er tussendoor en het resultaat mag er zijn. Een mooi gebalanceerd programma voor het komende jaar. Maar belangrijker nog, een motivatie om weer aan de slag te gaan.

Video: 5 weken na de Marathon

Kneiterharde looptrainen volgens schema, rompstabiliteit gewoon omdat het moet, gezond eten, voldoende rusten, vlammen in wedstrijden, soms teleurstellend langzaam, soms boven verwachting hard. Hoe mooi kan het zijn. Op naar een nieuwe finish-lijn; Ik heb er weer zin in!

Voor één dag BE-er

2011-10-09T22:56:00.036+02:00

Mooi idee, de organisatie van jouw marathon gaat je in je voorbereiding naar jouw belangrijkste wedstrijd volgen. “Gaan we doen. Kom maar met die camera,” antwoordde ik.

Omroep Brabant live in de stad

Daarbij realiseerde ik me niet dat dit wel 'enige druk' met zich mee zou kunnen brengen. Afgelopen weken kreeg ik al blaren op mijn tong van het temperen van de verwachtingen. Nee, geen sub-2:20, maar 2:21 is reëel. Nu nog ff doen dus. "Damn, wat doet die camera hier nu al 10 minuten naast me?" Ik hoor een voor mij onbekende toeschouwer roepen: “Kom op Harm, Mister-040, houd de eer van Eindhoven hoog!” Oh ja, voor één dag ben ik een BE-er: een Bekende Eindhovenaar. Dus toch wel enige druk.

Nog vier dagen tot mijn marathon. De weersvoorspellingen vallen tegen: ik vrees de Westenwind en de voorspelde forse regenbuien. Op drie dagen begin ik mezelf te vergiftigen met Carboloader drank. Ook is er een persconferentie waar de ondergetekende sportliefhebber zelf ineens aan de tand gevoeld wordt. Op vrijdag belt een lokaal radiostation om te informeren naar mijn ontbijt. Op zaterdag train ik voor het laatst, prepareer ik mijn drankflesjes en moet het startnummer bij de Technical Meeting in het Atletenhotel opgehaald worden.

Met Superhaas 'Manu'

Tevens zal daar een reflectiehesje voor Janneke klaar liggen. Vooraf heb ik bedongen dat mijn lief officieel mag meefietsen voor mijn drinken en voor inhoudelijke coaching. Het hesje laat uiteindelijk tot twee minuten voor de start op zich wachten. Wel fetteert de organisatie me met superhaas Emmanuel Biwott (62 minuten op de Halve). Het toeval wil dat ik hem in Voorthuizen dit jaar in een 500-meter lange eindsprint genadeloos afmaakte (Eufemisme natuurlijk). Emmanuel kan er nog om lachen en dus gaat hij me helpen.

Vanochtend was er ineens superweer. Geen regen, zelfs wat zon en een lage temperatuur. Getooid met neuspleister (ivm lichte verkoudheid), armstukken, handschoenen en een zonnebril begon het feest dus om 10:00 uur. Anderhalf uur later begonnen mijn dijbenen een partij te protesteren. “Vriend, hou daar eens mee op, ga eens wandelen,” voelde ik die dijen schreeuwen. Gelukkig sleurde Emmanuel me erdoor heen en herpakte ik me. Vervolgens coachte Janneke me strak tot 41-km en leek mijn gewenste 2:21 in the pocket.

Vreugedekreet (foto: Martijn de Bie)

De laatste kilometer moest ik alleen lopen en ging zij alvast binnendoor naar de finish. Op het Stratumseind kwam de pijn ineens terug, werden de benen stram, en stond de wind vol in mijn gezicht. Mijn brein was echter te poreus om te beseffen dat ik nog wel een beetje moest doorlopen voor die streeftijd. Nooit eerder was mijn laatste kilometer ook mijn traagste, maar ook was nooit eerder mijn eindtijd zo snel.

Een PR in de gewenste tijd en eerste Nederlander in mijn marathon. Voor één dag ben ik een Bekende Eindhovenaar. En ik ben er trots op!

Bijhorende Video's:

Video: Race verslag Losse Veter

Video: nog 3 dagen: Koken en trainen

Bevestiging zoeken

2011-09-05T08:00:00.015+02:00

Twijfel in m’n kop voorafgaand aan het NK 10km. Gaat het wel goed? In hoeverre gaan mijn lange duurlopen te koste van mijn snelheid? Alweer 14 dagen geleden was de laatste snelheidsprikkel bij een regionaal wedstrijdje in Best. En daar draaide ik nog K ook. En zit ik ineens iedere woensdagavond op mijn racefiets in mijn woonkamer mezelf naar de mallemoer te fietsen om mijn benen zogenaamd ‘niet teveel te belasten’. Yeah right, die 10km gaat helemaal ruk worden, ik voel het.

We love Font-Romeu

Met weemoed denk ik terug aan Font-Romeu. Prachtige omgeving. Heerlijk weer. Ruim voldoende slaap iedere dag. Geen stress. De liefde van mijn leven aan mijn zijde. Samen trainen. Samen ontbijten. Samen lunchen. Samen koffie drinken. Samen pasta eten. Hoe mooi en simpel kan het zijn. Heerlijk naar de mallemoer gaan bij baantrainingen op 1850 meter hoogte. Inspiratie opdoen door wereldtoppers te zien trainen. Nog wat fietsen. Beetje internetten. Boekje lezen. Het leven is verrukkelijk.

En dan bij terugkomst een nieuw type schema: op dinsdagen voortaan een tweede lange duurloop, woensdagen met een dubbele training 1x loslopen en 1x cardio in D5 (op de racefiets dus), en donderdagen een training met blokken in D3, dus in marathontempo. Humn, wat moet ik hiervan denken. Helemaal nu die traditionele Halve marathon voorafgaand aan het einddoel ook al schittert in afwezigheid. Toch maar even de meester bellen. “Die bevestiging komt er op de tweede zondag van oktober na 25km.” Best lang wachten als je ongeduldig bent.

Bevestigende finish bij NK 10km

Dus gisteren in Tilburg op zoek naar pre-bevestiging dat ik op de goede weg zit. Damn, wat is het benauwd. Mijn kleren plakken aan mijn lijf bij het inlopen. Startschot en vlammen. Na 500m laat ik de kopgroep gaan. Zelfmoord lijkt me niets vandaag. Vanaf 3km begin ik atleten op te rapen. Na bijna 9km schuif ik op naar de 10e plek. Op 100m nog flink aan de bak om die plek ook echt veilig te stellen. Net geen PR, maar wel Top-10. Belangrijker nog, de verlangde bevestiging: ik zit op de goede weg.

Video-compilatie: Trainingsstage Font-Romeu 2011 gemaakt door LosseVeter

Video-compilatie: Trainingsstage Font-Romeu 2011

De Mentale Strijd Aangaan

2011-07-17T20:21:00.019+02:00

Doorgaans vindt De Marathonloper een 10-km wedstrijd over het algemeen niets omdat je ondanks dat het best een eind is vrij fors de verzuring in gaat. De eerste 5 kilometers lukken altijd wel, maar dan begint de strijd. Een mentale strijd op weg naar een persoonlijke doelstelling waarbij geloof in eigen kunnen essentieel is.

Solo vanaf de start in Chaam

Bij mijn 31:05 in de 10km-wedstrijd in Rijsbergen was dat geloof er bij het 5km-punt nog niet. Wel was het eindresultaat van die wedstrijd genoeg om het geloof aan te wakkeren richting de volgende 10km-wedstrijd in Chaam. En zo passeerde ik aldaar in nagenoeg dezelfde tijd het 5km-punt. Het moment om de mentale strijd aan te gaan om de fysiek te laten excelleren. Non-stop ging de volgende kretologie door het brein: “Doorlopen, niet aanstellen, strak houden, blijven gaan, concentreren!”

De mentale strijd werd gewonnen en leverde de gewenste 30:52 op. Meteen was dit ook de doodstreek voor de derde en laatste 10km-wedstrijd in Voorthuizen. Ondanks weer een doorkomst halverwege in dezelfde tijd, was er geen geloof in een verbetering ingegeven door de herfstachtige omstandigheden. Om een mentale strijd aan te gaan, moet je er om te beginnen vooraf geloof in hebben.

Een belangrijke les. Ik geloof in een verbetering van mijn marathon PR. Op 9 oktober zal ik in Eindhoven de mentale strijd aangaan.

Losse Veter Artikel richting 09-10-'11: 040, Mijn Stad, Mijn Marathon

Losse Veter Video richting 9-10-'11: 040, Mijn Stad, Mijn Marathon

Andere Baan

2011-06-19T14:01:00.006+02:00

Per april heb ik mijn onregelmatige consultancy-leven ingeruild voor dat van projectleider bij de Chip-maker om de hoek. Niet meer met de lease-auto in de file op weg naar het onbekende, maar dagelijks 20 minuutjes fietsen naar mijn vaste werkplek inn Veldhoven. And I like it.

Parallel startte in april de marathonloper met wekelijkse baan-trainingen op spikes. Inderdaad zag het plaatje er als volgt uit: Een trainer met stopwatch in de hand zijn pupil aansporend dieper te gaan dan hij ging. De pupil vervolgens bij de finish van ieder tempoblokje rollend over de grond alsof iemand hem net met een Uzi had neerschoten. Bloed doorlopen ogen, stoom uit de oren, happend naar adem. Het lactaat deed zijn werk. Het impliciete doel was lactaattolerantie opbouwen om als een waardig krijger te kunnen sterven in de baanwedstrijden. Expliciete doelen waren vrij simpel: PR’s op alle korte afstanden.

Startend met 800m, eindigend met 5000m. En als we dan toch bezig zijn nog even aftoppen met een 10km wegwedstrijd. Resumerend vielen de korte afstanden tegen, waarschijnlijk omdat ik iedere keer te snel alleen kwam te zitten en te hard kapot ging. Toch gingen alle PR’s eraan en is de 14:51 op de 5000m niet onverdienstelijk.

Gisteren moest dus het 3e PR in 8 dagen worden, ditmaal op de 10km. Streeftijd was 30:59. De Bavoloop in Rijsbergen is een gemoedelijke stratenloop met vier grote rondes van iets meer dan 2km. Inderdaad zit je dan vrij snel tussen de achterblijvers. Ook is er her en der publiek wat onverlaat op het parcours in de binnenbocht gaat staan. Je went eraan. Overall op het parcours hoor je de speaker schellen. Na iets meer dan een kilometer hoorde ik zo mijn naam als lid van de kopgroep. Inderdaad, schuilend voor de harde wind. Het hoge tempo leek me teveel van het goede en ik besloot de groep te laten gaan om alleen tegen de wind in te boksen. Met 31:05 wel een PR, maar nog niet naar tevredenheid.

Er zit zeker meer in, en dat biedt vertrouwen naar, zo heb ik inmiddels bedacht, het baanseizoen 2012. Deze baanwisseling bevalt me namelijk wel.

Domme Kracht

2011-04-10T13:00:00.017+02:00

Om beslagen ten ijs te komen bij de Halve van Venlo leek een tweedelig trainingskamp me een zinvolle investering. Voor het eerste deel toog ik samen met de Meester naar het exotische oord Texel. Uiteraard was het weer 70 kilometer lang des Nederlands K##weer, wat het verlangen naar het tweede deel in het aangename Portugal vooraf verhoogde. Immers, het Portugeese trainingoord Monte Gordo is het in maart altijd perfect hardloopweer. De realiteit gebied te zeggen dat ik de straten na een regenbui zo blank stonden dat de Straat van Gibraltaar er nog jaloers op zou zijn.

Omdat Venlo ‘slechts’ een halve marathon is, zijn exorbitante kilometeraantallen ook niet cruciaal. De extra vrije tijd kon dus dagelijks gevuld met rompatbiliteits-krachttraining (Lees: geen heerlijke kilometers, maar verschrikkelijke sit-ups). Aangezien mijn vriendin Janneke al sinds haar 11e plek bij het NK halve marthon in oktober geblesseerd, is zij al langer gewend aan dit trainingsregime. Dagelijks deden we braaf onze oefeningen, die, zo wisten we zeker, zich uiteindelijk zouden uitbetalen.

Inderdaad won ik bij terugkomst in Nederland direct nog een cross en de week daarop een 10km in Weert. Alles leek dus goed te gaan. Daags voor de wedstrijd deed ik om de tijd te doden nog een laatste keer wat rompstabileit en off-we-go. De doorkomst in Venlo na 5km was goed en op schema richting de geplande 1:06. Twee kilomer later kwam echter een onzettende buikkramp op, moest ik het tempo noodgedwongen minderen, en zelfs iets na het 10km-punt stoppen.

In het uitlopen naar de finish trok de pijn gestaag weg, maar werd het vraagteken des te groter. Nu blijkt dat een buikspiertje beschadigd is geraakt wat de vernedering van het moeten stopppen veroorzaakte. Hoe dom.

Je weet pas wat je mist als het er niet meer is

2011-02-20T22:59:00.020+01:00

Eind januari moest het er in Breda voor het eerst in 2 maanden weer eens van komen: een wedstrijd lopen. In tegenstelling tot de normaliter op mijn planning voorkomende wegwedstrijden die bijvoorbeeld om exact 11:00 uur starten, was in dit geval de start om 15:05. Dit ongebruikelijke tijdstip plus mijn flinke jetlag resulteerde in de blamage van het missen van de start! Met bijna 2 minuten achterstand zette ik de kansloze achtervolging in de primair resulteerde in enkele slapeloze nachten.

Getergd mocht ik van Luc de week erop debuteren op de 1500m, en dat nog meteen Indoor ook. De vier minuten en een beetje waren spectaculair, maar vooral kort. Zo kort dat de ‘training’ door de meester nog werd verlengd met twee additionele 1500 meters outdoor inclusief diens ‘haas-diensten’. Het bleek een goede basis om weer een week later eindelijk weer eens op asfalt te lopen. Geen marathon, ook geen halve, zelfs geen 10, maar een incourante 8km sierde op het programma. Deze ‘Acht van Apeldoorn’ ging eindelijk weer eens enigszins fatsoenlijk met een 25:05 wat goed was voor een aardige 5e plaats. Het heuvelachtige parcours en de harde wind gaven toch nog de nodige munitie om mee te klagen.

Vandaag stond een aanvankelijk hoofddoel, het NK cross op het programma. De ongeplande vermoeidheid van rond de jaarwisseling had de wedstrijd in mijn hoofd vooraf al gedegradeerd tot een tussendoel. Desondanks moest top-20 toch minimaal haalbaar zijn. Om een mogelijke opstopping voor te zijn leek een vlotte start me wel zinvol. Geheel onverwacht lag ik na zeg 200 meter ineens op kop, waarna bij het tunneltje Erik Negerman voorbij stormde. Als derde liep ik de klim op en bleek ik zelfs een gaatje te hebben met de achtervolgende nummer vier (foto). Rustig liep ik door, maar voelde ik al wel dat de erg koude lucht (+1°C) onprettig door mijn longen stromen. Direct begon ik me hieraan te ergeren terwijl ik met weemoed dacht aan een heerlijk voor- of najaarstemperatuurtje van zeg 12°C.

Een snelheid van boven de 20km/u is niet mijn ding, en al helemaal niet als het onverhard is. En zo werd ik bergafwaarts aan alle kanten voorbij gelopen. Althans, zo voelde het en zo ontglipte de moraal gestaag. De koude lucht was reden tot ergernis, mijn kuiten deden nog pijn van een flinke baantraining en voor het eerst sinds ik loop zwikte ik mijn enkel om. Genoeg reden om mijn kop letterlijk en figuurlijk te laten hangen. Alleen maar te snakken naar het einde van een wedstrijd die niet voor niets nog nooit eerder op mijn planning stond restte. Over 5 weken is deze 24e plaats vergeten en gaat in Venlo mijn gemis naar een courante asfaltwedstrijd ingelost worden. Ik kan niet wachten.

Keuzes maken: Vroeg naar bed

2011-01-09T22:10:00.011+01:00

Het advies van de Specialist begin december was vrij simpel: “Je zou eens een keer vroeg naar bed moeten gaan”. Sinds de Warandeloop kelderderde mijn vorm harder dan menig beurskoers de laatste jaren. Neen, rust nemen na een tartende inspanning (Lees: de marathon) omvat meer dan enkel de beentjes een aantal weken gestrekt leggen. Dan is voor je werk tot diep in de nacht PowerPoint-slides in elkaar knallen niet zo handig, maar dat is nu eenmaal mijn werk.

En nee, dan helpt deze berucht gladde winter ook niet erg mee. Mijn heup heeft het al niet zo op alle ondergronden die niet eindigen op ‘-asfalt’, laat staan op sneeuw en ijs. Toch leken de wijze woorden van de Specialist me net op tijd te hebben bijgestuurd, richting de volgende halte op de Wintertour: de Sylvestercross in Soest. Een forse uitglijder tijdens een duurloop en het vooruitzicht in het kleine veld van de Promintentenloop misschien de rode lantaarn te moeten dragen, deden me besluiten me bij racedirector Rob Veer af te melden.

Eerder die maand had ik bij diezelfde Rob Veer ook al het verzoek om deel te nemen aan de Dutch Marathon Battle 2011 (en alles wat daarbij hoort) naast me neergelegd. De keuze is immers reeds gemaakt nu te zaaien en dan in het najaar van 2011 pas weer te oogsten.

Uiteraard past een stevig potje skiën dan ook niet in de winter. Zooo waar, maar ook zo onmogelijk voor iemand die al voor het 25e seizoen prakkiserend waaghals is. Uiteraard was de Meester het er niet mee eens, maar opperde hij dat het misschien een idee was dat mijn hardlopende vriendin Janneke en ik nog wat zouden gaan hardlopen op hoogte. En zo geschiedde het: zes sportdagen waarvan de eerste twee bestonden uit extreem woeste rompstabiliteitstraining uitgevoerd op mijn freeride-skies in het daarvoor bedoelde terrein. De volgende twee dagen startten beiden met een forse hardlooptraining inclusief de nodige hoogtemeters waarna het snowboard ’s-middags de boel nog even goed los schudde. De laatste twee dagen wederom woeste rompstabiliteit, ditmaal afgetopt met progressief loslopen.

Keuzes maken: Dagelijks hardlopen, een drukke baan, crosswedstrijden, (g)een voorjaarsmarathon, wintersport en al wat meer. Ik denk dat ik eens vroeg naar bed ga vanavond.

“Hé Harm, nou leer je wat echt crossen is!”

2010-11-28T20:39:00.009+01:00

Na 20 marathons is het dan toch echt tijd geworden om maar eens gedegen aan mijn snelheid te gaan werken en dus de voorjaarsmarathon over te slaan. Het idee is simpel: in de winter crossen, met als eerste piekmoment het NK eind februari. Slechts 5 weken na ‘mijn Eindhoven’ trok ik twee weken geleden voor het eerst in mijn leven spikes aan. Niet dat een overwinning bij de MolenvenCross in Helmond nou bovenaan mijn verlanglijst stond, maar wel ‘fatsoenlijk meelopen met de grote jongens’ in de Tilburgse Warandeloop 2 weken later (vandaag dus).

Die cross in Helmond ontaarde in een heus waterballet wat ik nipt wist te winnen voor een drietal Duitse baanatleten. ‘Anders, maar wel leuk’ was de hoofdconclusie. Vorige week stond trainingscross nummer 2 in Veldhoven op het programma. Ditmaal was het de Meester zelf die 9km lang op mijn hielen zat. Leuke trainingen, maar zeker nog geen garantie voor een fatsoenlijke Warandeloop.

Hoofdorganisator/Speaker Frans Heffels waarschuwde me vooraf nog niet te hard te starten. De rustige start bleek toch niet zo handig, want ik kwam ingesloten te zitten en stond in twee bochten letterlijk geparkeerd. Tijdens het lopen bemerkte ik dat ik op de heuveltjes zoals de beruchte Berenkuil iedere keer inliep op andere lopers, maar juist bij de snelle vlakke stukken er genadeloos vanaf gelopen werd. Toegegeven, snoeiharde sterftrainingen hebben op mijn schema de afgelopen weken nog geschitterd in afwezigheid. Illustratief was het moment waarop iemand in het publiek riep: “Hé Harm, nou leer je wat echt crossen is!” Zonder moeite kon ik de olijke aanmoediging beantwoorden met een lach en een opgestoken duim. Harder konden de benen echter niet.

Eind februari heb ik deze leerervaring opgenomen, zijn de echte sterftrainingen afgewerkt, en moet ik toch echt beter kunnen dan 25e Nederlander.

10-10-10: Het hardloopjaar 2010 is nu geslaagd!

2010-10-10T21:22:00.013+02:00

Even geen echt blogbericht, maar wel kort de hoofdlijn puntsgewijs:

Resultaat: 2:23:20 (bruto) - 4,5 min van mn PR
15e overall, 4e Benelux, 2e NL
Streeftijd: 2:23:59
Strategie: door afwezigheid groep op 1:11:00 halverwege met snellere groep meegegaan waardoor ik op 1:09:49 doorkwam (noem het Russisch Roulette)
Tweede helft zoals gepland iets langzamer maar relatief goed door kunnen lopen
Enkel kilometers 35 tm 40 erg zwaar met beginnende kramp
Mijn jaar is met een PR op de marathon nu eindelijk geslaagd!
Iedereen bedankt voor steun vooraf en de aanmoedigingen tijdens!!!!
Hardlopen is mooi.

Ik Ben Hardloper

2010-09-20T23:30:00.024+02:00

De 10km onder de 30 lopen, of de Halve in de 1:06, of de Hele onder de 2:20. Nog maar een paar jaar geleden leken me dergelijke tijden enkel voorbehouden aan ‘echte hardlopers’. En dat terwijl ik toch al weleens een regionaal wedstrijdje had gewonnen.

Twee weken geleden deed ik voor het eerst mee aan het NK 10km. Braaf had ik me ingeschreven via Internet en 11 Euro overgemaakt. Daags voor de wedstrijd bleek ik een startnummer in de 100 te hebben. Blijkbaar had ik met een richttijd van 30:59 een email moeten sturen, zodat ik een laag startnummer, misschien wel wat startgeld, maar nog veel belangrijker, toegang tot de voorste startrijen zou hebben. Waar mijn trainingsgenoten Luc, Tim en Oscar tot 3 minuten voor het startschot nog sprintjes konden trekken, was ik al 20 minuten bezig met mijn ongeplande cooling-down. Daardoor was de openingskilometer van 2:54 iets te enthousiast en moest ik er na 2 kilometer al af. Het magere PR van 31:22 was een schrale troost.

De dag na Tilburg begon mijn heftige trainingsweek met 28km loslopen. Uiteindelijk tikte ik in één week 165km weg over slechts 6 trainingen. De laatste 42 waren de mooiste: de Meerssen marathon. Aanvankelijk was het plan vlak in D1 naar 2:59 te lopen. Samen met ploeggenoten Bram en Marco aangevuld met de Meerssen Master Jo Schoonbroodt, gingen de eerste 8km druk ouwehoerend volgens dit scenario.

Bij de steile klim die toen volgde versnelde Bram en ik onbewust waarna we onze weg door de Limburgse heuvels met zijn tweeën vervolgden. Gaandeweg raapten we meer lopers op, versnelden we ook steeds meer en klommen we op naar de 5e/6e plek met nog 1,5 kilometer te gaan. In de verte liep de compleet stukzittende Belg Frederic Collignon op de 4e plek. Met een turbo-sprint bergafwaarts wisten we hem nog te verschalken en renden we de laatste 200 meter hand in hand naar een mooie 2:43. Logischerwijs was het herstel wat moeizamer dan bij een 2:59, en dus kneep ik hem voor de Halve Marathon van Deurne. Temeer omdat ik al een week of 6 loop te tobben met een scheefstaande heup (ja dat kan ja). Gegeven het belabberde stratenparcours inclusief drie 180-graden bochten (wie verzint zoiets), en de harde wind leek me 1:06 iets te prestigieus. Na een paar kilometer moest mijn enige achtervolger al lossen. Tering, ik draaide als een tierelier en liep en passant 4 seconden van mijn Tilburgse 10km-PR af. Vanaf een kilometer of 15 kreeg ik het zwaar, haalde mijn Tsjechische achtervolger me bij 18km weer bij, liet hij mij nog het vuile werk tegen de wind in opknappen, om op 19,5km bij me weg te lopen. Niet boeiend, mijn geplande 1:07:35 werd een feit.

Nee, ik ben er nog niet, maar de supertijden waar ik eerst alleen over droomde lijken inmiddels best realistisch. Sinds gisteren mag ik het zeggen: "Ik ben hardloper."

Op weg naar 10.10.10: Hoogtestage Font-Romeu

2010-08-22T23:06:00.009+02:00

Om over 7 weken in Eindhoven beslagen ten ijs te komen ligt een hoogtestage vermomd als vakantie (of andersom) voor de hand. De keuze voor het in de Franse Pyreneeën gelegen Font-Romeu was simpel: relatief goedkoop, aardig hardloopklimaat de tweede helft van augustus, net in één dag te bereizen met mijn leaseautootje, en de stek van toppers als Greg van Hest en Paula Radcliffe. Niet dat ik me met deze twee kanonnen wil vergelijken, maar toch.

Het sportcomplex inclusief hotel dat het Frans Olympisch Comité in 1968 heeft opgetrokken uit beton (Toentertijd vast heel modern) bevat kamers die Dolf Jansen ooit omschreef als “Spartaans”. Mede daarom hebben mijn nieuwbakken ‘love of my life’ Janneke, in training voor het NK 10km in Tilburg, en ik geen kamer in het sporthotel geboekt, maar een luxueus appartement 1,5km verderop. Overigens ligt de baan zelf er fantastisch bij: in een soort kuil (vergelijkbaar met Papendal), met wat bergtoppen op de achtergrond die refereren aan de hoogte van 1835 meter.

Inderdaad, dan is de ijle lucht best zuurstofarm als je normaliter in een Brabants stadje 1800 meter lager traint. Na mijn eerste 1600-je had ik het gevoel dat de baan een meter of 20 te lang was. Of mijn Garmin had kuren, want ik zou toch zweren dat ik rondjes 72 liep terwijl dat ding doodleuk 75 aangaf. In de 2 minuten hersteltijd concludeerde ik dat het niet de baan maar dat apparaat moest zijn; immers nu waren ‘die 2 minuten’ voor mijn gevoel ook ineens veel sneller voorbij dan normaal in Eindhoven. Een korte blik op de andere atleten die hier nu rondhobbelen (o.a. de Portugese Triatlonploeg, de Franse Biatlonploeg, en de Duitse Schaatsploeg) leert dat iedereen gewoon moeite heeft met die lucht.

Nu, 180 kilometer verder, begint het gestel een beetje te wennen aan de ijle lucht. Dit is echter niet de enige complicerende factor: de hoogvlakte hier om de hoek voor de lange tempo-duurlopen is natuurlijk nergens vlak en bovendien compleet onverhard. Niet echt ‘marathonspecifiek’ zou Luc zeggen. Wel relatief vlak en voor 60% geasfalteerd is een rondje van 8km om een stuwmeer een paar dorpen verderop. Helaas ligt dat rondje op ‘slechts’ 1500m en dus verkoos ik vandaag de hoogvlakte hier op 2100m voor mijn 35km lange duurloop. Klein detail: ineens was het 26 graden hierboven. Na 23km stond ik met een zwaar vochtgebrek compleet geparkeerd. Iedere moeizame kilometer steeg mijn respect voor de Barcelona-marathonploeg exponentieel. Iedere kilometer vervaagde dat ene doel (10-10-2010) op mijn netvlies. Iedere kilometer werd de drang naar hersteldrank, water, en eigenlijk alles wat in de koelkast ligt groter.

Inmiddels is de koelkast geplunderd, kijk ik uit naar mijn rustdag van morgen (racefietsen), maar vooral naar de rest van de week waarin nog meer ijle lucht van het ‘o-zo-prachtige’ Font-Romeu ingeademd gaat worden.

The Flying Dutchman (San-Francisco)

2010-07-25T23:59:00.030+02:00

Yes! De marathonvoorbereiding van 13 weken is dan weer begonnen. Heerlijk toewerken naar die ene dag waarop het moet gaan gebeuren. Over 11 weken op 10-10-2010 moet het dus gebeuren, zeker nog niet vandaag. Ergens dit jaar bedacht ik dat het wel aardig is als ‘Eindhoven’ ook meteen mijn 10e van dit jaar is. Niet dat je er ook maar iets aan hebt, maar toch. Op weg daar naartoe is de 8e er eentje geworden die vooraf in de categorie ‘Lumineuze ideeën’ geplaatst diende te worden.

Voor mijn werkgever Accenture moest ik deze zomer nog een weekje op training in Chicago. In 2007 combineerde ik een vergelijkbare training met de NYC marathon, ditmaal met San Francisco. Aangezien vakantiedagen schaars zijn, heb ik gisteren: elf uur opgevouwen gezeten in een blauwe vogel, vlug mijn startnummer opgehaald en ingecheckt in het dure Hilton wat de organisatie voor me had geregeld. Jetlag-technisch kwam het best aardig uit dat ze hier de 24.000 lopers wegschieten op het achterlijk vroege tijdstip van 5:30 uur, 14:30 Nederlandse tijd dus. Dat hotel had ik te danken aan het feit dat geen enkele prof zich aan deze heuvelmarathon waagt.

Inderdaad, de slogan ‘The marathon that even marathoners fear’ is niet geheel onterecht. De eerste 7km waren heerlijk vlak en deden met de forse wind best ‘Nederlands’ aan. (Stiekem liep ik net zoals in Graubuenden na een paar km zelfs alweer solo op kop). De twee lopers waarmee ik uiteindelijk tm kilometer 9 samen liep hadden lage 2:20-ers in gedachten, dus besloot ik de gaskraan dicht te draaien. Dit mede omdat de eerste muur op het parcours inmiddels was gepasseerd, (deze zeker niet zou misstaan in een één of andere dubieuze Zwitserse bergmarathon) en er nog een aantal zouden volgen.

Genietend van de opkomende zon, de Golden Gate Bridge, en de ontelbare "Looking good"-aanmoedigingskreten van tegemoetkomende langzamere lopers, vrijwilligers, verkeersregelaars en agenten stiefelde ik 10 harslagen onder mijn marathonhartslag verder. De lage 1:13 halverwege deed me realiseren dat hier zomaar een aardige tijd neergezet kon worden zonder mezelf kapot te lopen. En zo ging het ook: er kwam geen klap, ik liep gewoon een lekkere lange duurloop zoals ik wel vaker op zondagochtend doe. Enkel de stukjes dalen met een steilheid waar ze zelfs in Nijmegen bang voor zijn waren belastend door het ‘afremmend dalen’. Deze trage techniek (3:25/km) was noodzakelijk omdat vanaf 30 km het veel snellere naar beneden storten me ongetwijfeld een retourtje tandarts zou opleveren.

Doordat het omrekenen van miles naar kilometers me niet overal goed was afgegaan was ik met 2:29:23 nog wat sneller dan gepland. De 8e was werd daarmee de snelste van het jaar, en achteraf had een PR er zeker in gezeten. Lekker belangrijk, een veel forser PR komt over 11 weken wel wanneer mijn echte marathon gelopen gaat worden, nietwaar?!

Results: 1.) Keith Bechtol(USA) 2:23:28 ; 2.) Michael Wardian(USA) 2:25:21 ; 3.) Harm Sengers(NED) 2:29:23

Doen waar je goed in bent

2010-06-28T12:57:00.021+02:00

Om in oktober weer fors ten strijden te trekken staat het interbellum waarin ik me nu bevind in het teken van het trainen met zuurstofschuld. Normaliter tracht de marathonloper de combi van vet- en koolhydratenverbranding zonder zuurstofschuld tot kunst te verheffen. Nu dus even niet.

Zo gaat het van verschrikkelijke interval sterftrainingen op de baan, tot 3-dubbele mini-fartleks op de weg. Om me op de lijdensweg door de anaërobe martelgang ook nog onder de mensen te begeven, staan er ook nog wat wedstrijdjes op het programma.

In mijn geboortedorp Nuenen liep ik in een sauna van 28 graden de eerste 7km van de Halve volle bak. Onder de noemer "If you can't stand the heat, get out of the kitchen," ging het restant 2 tandjes lichter. Twee weken later volgde een PR op de 10km in Rijsbergen; weer drie dagen later een PR op de 5000m bij een avondwedstrijdje in Eindhoven. Leuk en aardig, maar ik haat ik deze manier van lopen.

Om de ontwenningsverschijnselen tegen te gaan, moest er natuurlijk toch nog ergens een marathon gelopen worden. Zo stond ik zaterdag met een Eindhovense delegatie dwazen zowaar in het Zwitserse Graubuenden aan de start van 'de zwaarste marathon ter wereld'. Ongepland en onverwacht legde ik met een gemiddelde hartslag van slechts 150 (lees: rustig aan) beslag op de 6e plek. In de bizar steile slotklim van 11km haalde 1,5 km voor de finish mijn ontketende ploeggenoot Bram (een trainingsbeest) me in en liep me zelfs nog op 3,5 minuut. (Hulde!)

Noch berglopen, noch anaëroob sterven is mijn ding. Ik ben een flat-course marathon runner and I like it.

Knettergek

2010-05-24T23:12:00.028+02:00

Onbegrepen schudden mensen vaak hun hoofd wanneer ze iets van mijn hardloop-escapades vernemen. “Hij is knettergek,” zie ik ze denken. Ongetwijfeld zit daar een kern van waarheid in, maar van altijd maar vooral in de pas lopen is deze aardkloot ook nog weinig beter geworden.

Daags na mijn ‘mislukte’ avontuur in Londen, besloot ik met lood in de hardloopschoenen aan de meester te vertellen dat ik voornemens was bij de Leiden marathon een nieuwe poging te wagen 3 weken na dato. Waar ik verwachtte dat hij dit stellig zou afraden, opteerde hij voor een Duitse marathon eerstkomend weekend. De slagingskans van het hakken met dit bijltje achtte hij als ervaringsdeskundige (2003) slechts 5%. En zo geschiedde het dat ik exact 7 dagen na Londen aan de start van de Düsseldorf marathon stond. Op 30km gooide ik het bijltje er preventief bij neer omdat het vooruitzicht van een 2:28 me ook niet de verlangde voldoening zou geven. Door omstandigheden jogde ik de marathon toch nog uit in een 2:33. Vier officiële marathons in 1 maand finishen, ik ben knettergek.

Nog veel achterlijker zijn die dwazen die besluiten met zijn achten in estafette van Parijs naar de Coolsingel te lopen; aan één stuk zodat je eigenlijk ook voor 2 á 3 dagen geen contact krijgt met vriend Klaas Vaak. Onder de noemer RoPaRun hadden afgelopen weekend weer 275 groeperingen zich gemeld bij de incheckbalie van dit gesticht in Parijs. Knettergek als ondergetekende is, bewoonde ook hij een cel in het gesticht. Om precies te zijn in de Vleugel 145: ‘De Vrienden van Flakkee’.

Enige tegenstand was er wel binnen dit gezelschap vanuit de cipiers die 260km mee zouden fietsen met de losgeslagen gekken. Immers, vorig jaar werd het bij één van de cipiers zwart voor de ogen nadat ondergetekende bergop met een snelheid van 22km/uur probeerde te ontsnappen. Daarom werd plechtig beloofd het ‘rustig aan te doen’ dit jaar. Immers, de rechter kuit stond al ruim een week op scherp, waarmee dergelijke acties als een Russisch roulettespel invloed kunnen uitoefenen op de rest van het hardloopjaar 2010.

Helaas werd het doel van Vleugel 145, de 7e plek van het jaar daarvoor tenminste evenaren, niet behaald. Dit omdat de diverse leden ruim 30 minuten naar elkaar hebben gezocht in de buurt van een tunnel in Antwerpen. (De Parlementaire enquête dient nog gestart te worden.) Desalniettemin, een Top-10 klassering is toch nog steeds een puike prestatie. Bovendien hadden de gekken het goed naar hun zin, en dat is ook wat waard.

Maar wacht even, als het gesticht over 275 groepering herbergt en er nog eens 100 in de wacht staan, zijn er dan in totaal zoveel mensen knettergek dat je ze haast weer als ‘normaal’ kunt gaan beschouwen?

Zowel de benen als het hoofd wilden niet

2010-04-25T19:00:00.018+02:00

“Als je je doelen haalt heb je de lat te laag gelegd” fluisteren Acda en de Munnik me geregeld via mijn iPod in. Vandaag heb ik geconcludeerd dat de lat met 2:24:59 te hoog ligt bij 13 weken trainen met een weekgemiddelde van slechts 95km. Achteraf zat er met een langzamere doorkomst halverwege (nu 1:12 rond) een 2:26 in, but that’s it.

Was ik voorbereid op het lopen van een geen-meter-vlak parcours, was mijn verkoudheid helemaal verdwenen, was het weer niet zo vreemd vandaag, was er niet slechts per 8km (5 mile) een sportdrankpost, en was de afgelopen 5 weken mijn nachtrust/gemoedstoestand niet negatief beïnvloed door mijn stukgelopen relatie, dan had er misschien zelfs een hoge 2:25 in gezeten. Maar heel eerlijk, niet sneller, en dus lag de lat met 2:24 te hoog.

Toch ben ik blij en trots dat ik nu ook de Marathon Major London aan mijn lijstje toe mag voegen; in dit geval met een aardige 2:29 (55e plek). Het begon afgelopen week met de beruchte aswolk waardoor ik bijna met de ferry in plaats van met de Ierse prijsvechter moest afreizen. Vervolgens werd voorspeld dat deze 30e uitvoering de warmste uitvoering zou worden op het beruchte voorjaar van 2007 na. Bij het loslopen gisteren was het zo warm dat een bezoekje aan de lokale hairdresser me wel een goede leek. Amper 4 uur na grondig bewerkt te zijn door een tondeuse, werd de weersverwachting voor vandaag ineens aangepast: “Cloudy, showers, sunshine, hot, humid, actually we don’t know because this is the UK.”

Vanochtend ging het een uur voor de start dus ineens gieten waarmee mijn warming-up zowaar in een cooling-down veranderde. Toegegeven, de weermannen hadden het bij het rechte eind met hun versnipperde voorspelling. Gooide ik tijdens de race wat water uit een flesje over mijn hoofd en polsen (Londen heeft geen sponzen) tegen de hitte, begon het ineens te miezeren en had ik het weer snoeikoud. Vreemd weer dus. Wat betreft de experience: 42km lang rijen die enthousiast applaudisserend publiek; en dan langs de befaamde highlights als de Big Ben. Ook dat is marathonlopen, and I love it.

Maar goed, de race begon vrij hard omdat het eerste deel sterk dalend is. Na wat rondvraag kwam ik tot de conclusie dat er een groep voor me op 1:10 halverwege en achter me één op 1:13 liep en zo besloot ik dat mijn race solo zou gaan verlopen. De eerste 15km gingen eenvoudig genietend van het publiek zonder het laten van ook maar één zweetdruppel. Enkel de eerste kilometer had ik gevoeld wat bij 18km terugkwam: de aanhechtingen van mijn bilspieren. Vanaf dat moment had ik moeite om nog kilometers van 3:25 te produceren. De trendlijn daalde en bij 30km kwam ik op dezelfde tijd door als tijdens mijn PR-race. Belangrijk verschil, toen wilde ik voor het goede doel in mijn eigen stad koste wat het kost in ieder geval een PR lopen. Vandaag ging ik voor 2:24, maar zat ik inmiddels op 2:27.

Als ik was gaan pushen had er een PR in gezeten, maar bleef dat waarschijnlijk wel in dezelfde minutengrens, wat me op dat moment geen k#t interesseerde. Mentaal ben ik gewoon niet 100% momenteel. Achteraf schijn je spijt van te krijgen van niet tot het gaatje gaan, maar die ervaring moet me nu dus nog gaan ontvallen.

Zoals Churandi Martina als een wijs sprak: “Om te kunnen winnen moet je weten wat verliezen is.” Vandaag ben ik het in mijn 11e marathon te weten gekomen, en ik ben er blij mee.

Uitlopen, gewoon omdat dat kan

2010-04-11T23:35:00.022+02:00

De afgelopen weken verklaarde menig kenner me met een glimlach voor gek. Welke idioot gaat er nu op 3 én op 2 weken van zijn marathon als training twee keer de hele marathon lopen?! Ik dus. De magie van de marathon verwerken in toch al geplande traingsprikkels leek me een wel aardig experiment. Zo toog ik 2e Paasdag naar Utrecht voor 30 km in marathontempo en vandaag, slechts 6 dagen later, naar Rotterdam voor 21 in halve-marathontempo. Beide malen met het plan daarna uit te stiefelen.

Ook ik realiseerde me dat 6 dagen wat aan de korte kant was en daarom besloot ik Utrecht net iets rustiger te doen. Omdat ik daarmee ineens een perfecte haas zou zijn voor Marcel Uppelschoten (Mr. Utrecht) melde ik me bij de organisatie. Marcel op weg naar 2:29 blij, Utrecht blij, en ik blij. Het plan was 3:30 per km. Tot 15km ging het prima; vanaf dat moment kwam de wind eigenlijk zo’n beetje iedere 2km uit een andere richting. Langzaam werd Marcel gesloopt en bij 28 gaf hij aan dat het tempo iets zachter moest. Ik voelde me sterk en had al bij 21km beloofd door te gaan tot hij geen wind tegen meer zou hebben bij 32km. Uiteindelijk ging mijn hulp tot het 35km-punt, al had ik er toen een hard hoofd in wat betreft Marcel’s droomdoel. Zelf trok ik een extra shirt aan, wisselde ik van schoenen en chip, at een banaan en ging met een bidon in de hand op weg om de 42 vol te maken. Ondanks dat ik zelf relatief eenvoudig 2:40 liep, baalde ik vooral van Marcel’s 2:32. Over 6 maanden weer een poging voor Mr. Utrecht.

Het herstel leek voorspoedig te verlopen, maar donderdag kwam ik tot de conclusie dat vandaag weleens te vroeg zou komen. Niets was minder waar. Al bij 8km moest ik echt gaan werken en kreeg ik het gevoel dat ik met heel veel pijn en moeite tot 17km aan het elastiek zou kunnen hangen bij de helden van TDR. De verleiding van een pitstop bij Luc die bij op het 13km-punt stond was te groot en zo stopte ik daar al. Vervolgens maakte ik er een wisseltempo-duurloop inclusief nog 3 kilometers van 3:15 en twee extra stops bij 23 en 30km van. De laatste 12 liep ik met groepsgenoot Arie waarbij we ons op 40 nog konden motiveren om er net een 2:49 uit te persen.

Terugkijkend heb ik in netto-looptijd met maandag 2:32 en vandaag 2:35 twee hele aardige trainingen afgewerkt. Dit is vooral van belang omdat ik met mijn werk geen tijd heb om 8x/week te trainen en nu toch gewoonde benodigde duur en kwaliteit verwerkt heb. De Krotwaar-Sengers methode: als training 2 marathons in 7 dagen, gewoon omdat dat kan.

Tijdelijk Hardloper ipv Consultant

2010-03-22T22:50:00.018+01:00

Amper één week na mijn formele promotie bij mijn werkgever Accenture naar ‘Consultant’, verruilde ik het werkende leven gedurende 2 weken voor dat van ‘Hardloper’. Daags na de Drunense Duinenloop had ik mezelf voor 12 dagen in de zon van Gran Canaria gestationeerd om knalhard te trainen en tussendoor zoals het een echte Hardloper betaamt te rusten. Voor deze rustmomenten had ik me gewapend met de inspirerende boeken ‘Eens een hardloper’ en ‘Helden van de 42’. Conclusie: beide scharen zich met stip in de Shortlist tussen het grof geschut van Dolf, Marti en Abdelkader.

‘Duizend mijl voor een mijlpaal’ is de les die expliciet in het meesterwerk ‘Eens een hardloper’ en impliciet in ieder hoofdstuk van de ‘Helden van de 42’ terugkomt. Goed voorbeeld doet goed volgen, en zo kwam ik in de eerste 6 trainingsdagen niet tot mijn normale 100~110km maar tot 160km. Uiteraard inclusief de nodige kwaliteit op de baan, prikkelende kilometers bergop, en losloop kilometers over het strand (heel vervelend).

Afgelopen vrijdag toog ik terug naar NL om op zaterdag nog even los te lopen, gekraakt te worden door mijn fysio, en gekneed te worden door mijn sportmasseur. Immers, gisteren stond de Venloop op het programma. Als bewijs van de groeiende vorm was het primair doel eindelijk die 1:10:00 uit de boeken te lopen, en als het even kon onder de 1:09:00. Luc vertelde dat hij op 3:12/km weg wilde, wat ongetwijfeld 21km lang voor nu net iets te snel voor me zou zijn. Maar goed, liever eerst samen dan direct alleen. Met Michiel Otten liep ik naar de start; hij wilde op 3:15 weg. Shit, dilemma: wellicht net iets verstandiger voor mij.

Na een 300 meter was het dilemma alweer vergeten en liep ik toch bij Luc om een “We zien wel waar het schip strand-poging” te wagen. De eerste 5km gingen mede door het in zeer grote getale aanwezige over-enthousiaste publiek in 16:05. Vervolgens zakte het tempo ietsjes in en kwam Michiel Otten bij het groepje om eigenlijk direct de kop ook over te nemen. Op de klim op 14km bij de brug vol tegen de wind in werd het me toch echt even te machtig (Michiels opbouw was wellicht verstandiger geweest). Gestaag liep het gat op tot zeg 15 seconden, maar kon ik me de laatste 3,5km herpakken omdat die 1:08:59 toch wel verleidelijk leek. Aangespoord door dat fantastische publiek werd het gat met de meester kleiner. Ja hoor, na laatste bocht kon mijn inmiddels traditionele scheldkanonnade weer beginnen toen ik de klok naar de 1:09:00 zag springen. (video)

Een PR op laatste dag van de ‘Hardloper’, vanochtend ging om 6:30 de wekker van de ‘Consultant’ weer.

De wind van voren

2010-03-11T11:47:00.008+01:00

De marathonvoorbereiding is dan nu echt in volle gang losgebarsten. Apeldoorn was een mooi begin van mijn het trainingsblok dat het fundament legt. Zes dagen na later stond ik weer vol ornaat aan de start bij de Halve marathon van Eersel (aka de JanKolenLoop). De criticasten hadden me vooraf al hoofdschuddend afgeraden om hier überhaupt een poging te wageneen enigszins fatsoenlijke tijd op de klokken te zetten. Ansich terrecht, immers het parcours is bij gebrek aan nieuw vlak asfalt niet iets waar je mij ´s nacht voor wakker kan maken. Tel daarbij op dat er geen tegenstand is en dat zelf Erwin Krol het weer begin maart met de harde wind als belabberd zal bestempelen en je weet dat het een kansloze missie is. Nou, dat was het ook. De eerste 9km gingen nog wel aardig (met oa lokale held Frans Pasmans en diens kroost als toeschouwers). Daarna demotiveerde de wind me dusdanig dat ik genoegen nam met het uitlopen in een zone lager uitlopen richting een 1:13. Stiekem wel de eerste overwinning van het jaar trouwens.

Een Halve lopen is wel aardig, maar mijn hart licht toch echt bij een mooie lange duurloop. Zo trok ik de dag na Eersel erop uit voor een rondje Zuid-Oost Brabant. De route Eindhoven, Son&Breugel, Nederwetten, Nuenen, Stiphout, Helmond, Mierlo, Geldrop, Eindhoven resulteerde per abuis in mijn 2e marathon van het jaar! (http://connect.garmin.com/activity/25721570)

Na 70km in 2 trainingen besloot ik samen met Luc om een semi-taper weer in te lassen waarbij op het eind van de week de Halve van Drunen wel volle bak gelopen zou worden als training. Gedurende de week bleek Facebooker Colin Bekers Drunen progressief te willen lopen, startend in 3:15/km. Perfect dus: 10km met Colin mee en dan maar zien waar het schip strand (ergens tussen de 1:09 en de 1:12 voorspelde ik vooraf aan de lokale favoriet Koos Verweij). De eerste kilometer hobbelde ik vrolijk achter Colin en Greg (van Hest) aan in precies 3:00. Colin nam echter door de wind in de rug niet echt gas terug en dus besloot ik om de twee tempobeulen te laten gaan en solo door te gaan. Een paar minuten later zag ik dat Colin Greg toch liet lopen en dat het tussen mij en Colin gelijk blijf. Stom van mij dus, had ik maar op zijn ´Egmonds´ iets langer mee moeten gaan.

De met microfoon getooide wedstrijdverslaggever (en in het begin ook Ad van Hest) voorzagen me van info over mijn positie tov de koplopers en de achtervolgers. Lekker boeiend dacht ik, het is maar een training, en wederom bestaat hij uit 20km solo tegen de wind in beuken. Ja, want die wind was er. Vanaf 8km (de bocht waar Sven vorig jaar in zijn heroïsche race nog op zijn muil lazerde), stond hij bijna overal tegen. Vanaf km 13 begon ik de aanhechtingen van mijn hamstrings weer te voelen. (Toch 4km later dan de week ervoor, dus dat gaat de goede kant op.) Het tempo daalde weer en eigenlijk had ik er genoeg van. Op een paar km van de finish attendeerde de fietser van de organisatie me op de achtervolgers (de Belgen Rony Agten en Ricky Meylaers) die nu toch echt gevaarlijk dichtbij kwamen. "Wat een K##zooi, nou moet ik nog echt aan de bak ook ook," dacht ik. Hard ging het zeker nog niet, maar het was wel een mooie training waarin ik mijn podiumplek wist te handhaven.

Nu 2 weken keihard trainen en dan in Venlo weer wat sneller. Maar dan wel zonder wind, afgesproken Erwin?!

Apeldoornse Marathon Heuvels

2010-02-21T20:25:00.031+01:00

Vijf weken na het lopen van de volledige 42km van het parcours als training moest het vandaag dan echt gaan gebeuren. Niet voor mijzelf, wel voor mijn ploeggenoten Bram en Marco. Althans, dat was toen het plan. Helaas schitterde Marco vandaag in afwezigheid door en longonsteking en startte Bram met een voetblessure en daarmee de sterke drang om voortijdig de strijd te staken (over 7 weken in Rotterdam immers weer een kans). Wel stond Luc vandaag aan de start en zo zou ik als trainingsprikkel eerst hem 27km hazen om daarna Bram nog te hazen (mits hij nog meedeed).

Klein detail: 2,5 week geleden heb ik de meniscus van mijn linker knie iets te enthousiast opgerekt bij een alternatieve training (iets met een berg in en twee lange latten). Gevolg: 10 dagen rustig fietsen op de hometrainer ipv hard rennen over het asfalt.

Onder de noemer 'Niet mieten, lopen zul je' stond ik vandaag helemaal vooraan achter de startstreep op de Loolaan naast Luc en Prins Pieter-Christiaan (ieder zijn privéleges). In het eerste startvak stond ook RunningRonald met gierende zenuwen op weg naar een sub 3-uur. We hadden voor hem toegang tot het vak geregeld als wederdienst voor het regelen van de fantastisch ruimte om vooraf te verzamelen. Ook de de Poolse winnaars van de vorige edities stonden vooraan en het devies was vrij simpel: hen volgen.

De eerste 15km gingen goed en ik kon Luc daar waar nodig zo veel mogelijk uit de wind houden. Bij de drankpost op 15km besloten de Poolse lopers onze vertraging om een bekertjes mét sportdrank te pakken te misbruiken om een gat te slaan. Ik wilde wel, maar Luc kon even niet mee door een opspelende kuit. Ook 28-km lopers Remon van Luzen, Marcel van Uppelschoten en Peter Bruinsma konden het gat niet dichten en zo was er ineens een gat van 40 seconden bij het beklimmen van de Amersfoortseweg. Ineens riep Luc dat ik moest knallen. In ongeveer 3 km liep ik het gat dicht door bergop kilometers van 3:30 af te drukken. Onaangenaam verrast waren onze Poolse vrienden toen ik letterlijk vooraan kwam melden dat we weer terug waren;)

Helaas moes Luc 2km later het tempo weer laten zakken, weer vanwege die kuit. We besloten beide bij 28km uit te stappen, ik had immers ook de nodige krampen door het gebrek aan heuveltraining. Terwijl we in 3:45 keuvelend doorliepen besloot Luc een paar honderd meter voor de splitsing op 27km toch door te lopen. Blijkbaar is hij vervolgens bergop in hetzelfde tempo doorgegaan, want hij noteerde toch nog een keurige 2:30 (4e plek). Wat een bikkel!

Ook het vermelden waard: Bram staptte bij 25km en houd mijn haasdienst tegoed voor Rotterdam als hij er 3 weken Kenia op heeft zitten. RunningRonald werd in de laatste 7km genekt door de 250 hoogtmeters die hem 7 strafminuten opleverden waarmee zijn potentiele 2:57 vervloog. Conclusie: Bij de marathon krijg je wat je in de 13 weken daarvoor verdient hebt; realiseer je alleen wel dat wanneer je hebt gekozen voor het prachtige parcours van de MidWinterMarathon in Apeldoorn daar ook wat heuveltraining voor nodig is.

Check hieronder de filmbeelden en een interview met Harloopnieuws.nl:

Apeldoorn: De 1e marathon van 2010 zit er weer op

2010-01-17T23:06:00.027+01:00

Afgelopen donderdag las ik op de weblog van RunningRonald dat hij met een clubje bloggers eind januari de lus van 28km van de Midwintermarathon gaat verkennen. Briljant idee! Wij verruilden onze voor vandaag geplande lange duurloop van 42km in de Limburgse heuvels voor het lopen van de 42,195km van de mid-wintermarathon. Immers, teamgenoten Bram en Marco gaan daar over 5 weken de marathon lopen richting 2:39, ik zal hen welllicht hazen, en Luc is sowieso nooit vies van wat kilometers.

De eerste verassing van de dag was dat de omgeving Apeldoorn getroffen was door een decimeter pap-sneeuw met 300 gram zwaardere schoenen tot gevolg. In het bos bij Assel lag de sneeuw zelfs nog gewoon met een dik pak op de weg, waarmee we toch nog even het gevoel kregen te zijn beland bij de Mastboscross. Uiteraard mocht dit de pret niet drukken en gingen de eerste 27km vrolijk keuvelend in ongeveer 4:47/km. Na een korte pauze bij de auto voor wat sportdrank werd de kleinere 2e ronde ingezet. Ondertussen was grapenderwijs de gedachte opgeborreld dat we vandaag de Nationale Marathon Ranglijst 2010 zouden starten. Met andere woorden: de 'winnaar' van de dag zou zichzelf met een tijd van ruim 3 uur heel even de beste marathonloper van Nederland in 2010 mogen noemen;)

De korte tweede ronde bleek een ontzettende mentale opsteker: tm km 32 ken je het parcours al, dan komen 2 'nieuwe' kilometers om daarna eigenlijk 8 km lang bergaf te lopen over bekend terrein. Fantastisch voor een marathon dus. Ik begrijp eigenlijk niet dat de organisatie hier niet expliciet mee te koop loopt. Onder impulsen van tempobeuker Bram, die sowieso altijd moeite heeft met behoudend lopen, ging de tweede ronde een tandje hoger. Op 38km werden de finish-strategieën door Luc en Bram bediscussieerd waarbij Macro gaf te kennen dat hij niet mee deed met deze spielerei.

Op km 39 ging Luc aan, Bram en ik konden volgen, waarna de meester er nog een slinger aan gaf. Op 40 ging ik erop en erover. Helaas realiseerde ik me een paar 100 meter later pas dat ik er een kilometer 'langs had gekeken' waarna ik me weer liet inhalen door Bram en Luc. Die laatste plaatste toen meteen weer een demarrage. Ik kon nog opschakelen, liep Bram los om gestaag het gat tot Luc dichten. Bij het beruchte 'Naaldmonument' op 1km kon Luc vrij oversteken; ik moest tussen de opstartende auto's door slingeren. Luc dacht dat ik had moeten stoppen en vertraagde zijn tempo iets voor een 'rustigere' laatste km. Ik had Luc bijna te pakken, mijn Garmin gaf aan dat we bij 42,00 waren toen Luc ineens stopte. Ik rende hem voorbij en schreeuwde dat we er nog 200 moesten, waarna hij een verschrikkelijke achtervolgende sprint inzette, maar me net niet meer kon achterhalen. Achteraf toegegeven, de meester stopte op de officiële Start-Finish waarmee de leerling toch verslagen was. Hardlopen is mooi, ook bij een 3:16 op de marathon. Nog 5 weken en dan gaan we weer naar Apeldoorn om te raggen over dit fantastische parcours.

Oud en Nieuw: terug- en vooruit kijken

2010-01-01T13:38:00.009+01:00

Vrij snel na mijn licht tegenvallende marathon in Eindhoven (waar ik wel 1e Eindhovenaar werd, zie foto) besloot ik in overleg met Luc om de Krotwariaanse methodiek tijdelijk weer in te ruilen voor de oude vertrouwde Harmiaanse: lekker 3 maanden free-wheelen richting de volgende marathon, om zo mentaal en geestelijk uitgerust te zijn. Dit mede omdat uit mijn huidige basisniveau in duurvermogen dat marathon-PR sowieso nog wel een stukje scherper kan.

Na 5 weken van neus-peuteren, New-Yorkse Muffins eten, koffie drinken en de marathon als toeschouwer beleven, werd het weer tijd om het voorjaarsdoel van 2010 hard te maken. Ik wil mijn lijstje met grote stadsmarathons uitbreiden en daarom zal ik 25 april deelnemen aan de Marathon van Londen. Niet via een Nederlandse reisorganisatie voor een woekertarief, maar als deelnemer aan het Brits marathonkampioenschap voor de Londense vereniging de Belgrave Harriers. (Hoe cool is dat?!) Om de planning verder te optimaliseren heb ik en passant in maart tijdens de trainingspiek een 2-weken durend trainingskamp gepland voor de broodnodige kilometers, rust (en zon;).

Als tussendoel leek Egmond me wel aardig. Door het parcours een tijd die je weinig zegt, maar in ieder geval wel afdoende om de basisconditie op peil te krijgen. Bovendien zou ik na Egmond nog 2 weken volle bak kunnen rusten zodat ik uitgerust aan de 13 weken kan beginnen. ‘Zou’ omdat ik na de 5 tropenweken toch weer iets te enthousiast te snel te veel ben gaan trainen en daarmee een overbelaste voet opliep. Weg Egmond. In plaats daarvan was ik 2 weken geleden al blij met tempo’s 3:38/km (en dat dan maximaal 7 minuten).

Gisteren stond de 10 km van de Oudejaarsloop in Hilvarenbeek dan ook niet in het teken van een mogelijke overwinning. Neen, 10 km onder de 35 min was mijn doel omdat 3:30/km al weer ergens op begint te lijken. Bij de start kon ik me toch niet beheersen en vloog achter de koploper aan. Na een meter of 600 besefte ik dat zijn tempo van 3:05/km ook gekkenwerk voor mij was en besloot ik me terug te laten zakken tot teamgenoot Fons en de eerste 5 in 3:25/km te volbrengen (zie foto). Bij het 5 km-punt ben ik tevreden gestopt. Na 15 seconden te hebben stilgestaan, ondertussen pratend met de verbaasde lokale organisatie, ben ik mijn andere teamgenoot Bram gaan hazen naar een tijd van onder de 35 min. Hij hikte al heel lang tegen deze grens aan terwijl hij op trainingen de indruk wekt toch echt een loper te zijn de een marathon zeker onder de 2:40 kan volbrengen. Uiteraard liep Bram zijn verlangde PR en kan ik terugkijken op een geslaagde dag en nog belangrijker: een geslaagd jaar. Ik ben benieuwd of 2010 me weer 7 PR’s gaat brengen?

Geen 2:25, wel 10e PR voor Right To Play

2009-10-11T17:11:00.027+02:00

De keuze om met de groep mee te gaan was (bij gebrek aan beter) goed: doorkomst op de helft in 1:12:28. De beruchte hamstrings begon vanaf 12km al moeilijk te doen. Wonderwel trok het bij 20 weg en begon ineens de hamstrings van mijn andere been (rechts) moeilijk te doen (ongetwijfeld door een licht aangepaste loopstijl).

Helaas brak vanaf 25 bij het wegvallen van de haas de groep omdat aanvankelijk niemand de kop wilde nemen en daarna één va de Belgen damareerde. Luc riep dat ik mijn eigen tempo moest lopen en zo moest ik alleen tegen de wind in boksen. De wind viel erg tegen, mijn tempo daalde. De teleurstelling bij het bewustzijn van het niet halen van die magische 2:25 grens was tijdens het lopen al aanwezig. Gelukkig spoorde Luc me aan om ritme te houden en door te 'dansen' zoals hij het noemde. Helaas toch teveel laten liggen voor een 2:26.

Het besef van een PR en een 2:27 maakte dat ik de door Luc gevraagde versnelling kon opvolgen de laatste 4 km. "Pak die Belgen, stofzuigen!" hoor ik hem nog zeggen. Uiteindelijk dus wel gestofzuigd, maar helaas, die laatste Belg net niet ingehaald. Met name helaas omdat ik nu zie dat ik 11e vd Benelux ben geworden en dus €0,- prijzengeld in dit klassement heb gewonnen. Ik had bedacht dat prijzengeld aan Right To Play te doneren.

Desalniettemin €1.673 voor Right To Play opgehaald (check mijn account) samen met een van mijn beste vrienden Erik (DNS) en mijn broer Teun (1:38). Super bedankt iedereen daarvoor! Doneren mag nog steeds natuurlijk! Deze marathon was een bijzondere als thuiswedstrijd. Nog nooit heb ik zo veel bekenden gezien tijdens de marathon, 2x ben ik mijn eigen huis gepasseerd, en mijn startnummer 040 heeft veel bekijks gehad. Tevreden? Met een lichte blessure naar een PR; 10 marathons, 10 PR's, hoe mooi is dat.

Keuzes maken: Negative Split

2009-10-11T09:22:00.004+02:00

Zojuist (2uur voor de start) besloten om met het groepje in tempo 3:27/km mee te gaan tot 15 á 21 km. Dit de groep daarvoor op 3:23/km weg gaat waar ik op 3:25 weg wilde. In dat geval zou het een solo-race van 42km worden waarbij ik mijn koolhydraten-voorraad al te vroeg zou moeten aanspreken.

Verschillende doelen, één finishlijn

2009-10-08T22:50:00.006+02:00

De bergen zijn verzet; het werk is gedaan. Niet alleen door mij, maar voor al die duizenden lopers die zondag aan de start staan. Iedereen met een uniek persoonlijk doel, maar uitkomend op exact dezelfde finishlijn. Doelen worden echter niet op de finishlijn gehaald; maar zijn de afgelopen maanden al verwezenlijkt. Zondag wordt de beloning voor het harde werken van de afgelopen maanden.

Het enige wat rest zijn de spreekwoordelijke puntjes op de i. Van pasta tot pannenkoeken, van pitabroodjes tot een Vitargo-kuurtje (=koolhydraatrijke sportdrank). De leemte die ontstaat door de afwezig van uitgebreide hardlooptrainingen wordt opgevuld door het trainen van mijn rompstabiliteit. Dit zijn geestdodende buik- en rugspieroefeningen die me meteen weer herinneren waarom ik hardloper ben. Verder begin ik ongeveer 6 dagen vooraf als een echte Erwin Krol het weer nauwgezet te monitoren. Niet dat er ook maar iets aan te doen is, maar toch.

Bij Eindhoven Atletiek was vandaag voelbaar dat dit weekend voor velen een grote wedstrijd is. Teamgenoot Said en mede-blogster Corine gaan beide voor een overwinning op de Halve. Maurice loopt de Halve omdat hij letterlijk bijna alle halve marathons in Nederland loopt. Rob en Arie ter voorbereiding op Amsterdam. Andere lopers die ik ken: Stefan, Mario, Edwin, Jac en Joep lopen gewoon omdat ze ieder jaar in Eindhoven lopen. Mijn broer Teun en één van mijn beste vrienden Erik omdat ze de actie ondersteunen door een poging te wagen te debuteren in 1:30. (Ware het niet dat Erik zwaar geblesseerd is geraakt 2 weken geleden en nu al moeite heeft om 2,1 km te wandelen.)

To separate the men from the boys is het zondag ook mogenlijk twee keer de ronde van 21km af te leggen. Collega Hokkie debuteert, Jos en Jimmy gaan voor sub-3uur, Lars een mooi PR en teamgenoot Marco en blogger Ronnie willen onder de 2:40. Verschillende doelen, één finishlijn. Ook mijn finish voor Right To Play is bijna in zicht. Zondag 13:24:59 moet ik binnen zijn. Zo niet, om welke reden dan ook (Lees: Hamstrings), dan heb ik toch mijn doel bereikt. Immers, de route naar het doel is bewandeld, ik ben gegarandeerd compleet naar de filistijnen gegaan, en ik heb jullie meermalen verzocht om te doneren voor Right To Play.

------------

Mocht je nog niet gedoneerd hebben, maar dit stukje infotainment twee-wekelijks toch met plezier hebben gelezen, doneer dan nu.

Laatste Test

2009-10-04T23:50:00.007+02:00

Na die 120 'herstelkilometers' van vorige week die boven verwachting goed gingen, viel afgelopen week een beetje tegen. Donderdag kon ik zelfs mijn geplande marathontempo maar 20 minuten volhouden, waarna ik door de pijn het tempo weer moest terugschroeven. Achteraf waarschijnlijk ook een terugslag van de intensieve sportmassage een paar uur eerder. Vrijdag en zaterdag heel rustig gelopen en mijn rompstabiliteit met de nodige buik- en rugspieroefeningen getraind.

Vandaag voelde ik zowaar bij het inlopen voor het eerst sinds weken niets. Omdat de Utrechtse Singelloop vorige week overgeslagen moest worden, was het plan om vandaag bij die andere Singelloop, Breda, de 15km te lopen. De organisatie had startnummers voor Luc en mij klaargelegd, en zo mengden we ons 1 minuut voor de start brutaal bij de startstreep om voor al die duizenden lopers te gaan staan. (Luc's status laat dit toe;)

Het idee was samen met Luc te starten in 3:30/km en dan iedere 2km indien pijnvrij 5 seconden te versnellen, dus naar 3:25, dan naar 3:20 etc. Uiteindelijk waren we de enige echte wedstrijdatleten tussen de recreatieve en bedrijvenlopers, waarvan er een paar zowaar nog enthousiaster startten dan wij. Na ongeveer 400 meter lagen we alweer alleen aan kop, met één zwaar ademende volger in ons kielzog. Ongetwijfeld liep hij met 3 minuut en 15 seconden de snelste kilometer uit zijn leven waarna er 14 loodzware volgden. Het aanvangtempo van ging geheel pijnvrij en daarom besloten we in dat tempo door te lopen. Na 5km begon ik de beruchte hamstring licht te voelen, na 10 wat zwaarder. Ansich logisch omdat het voor mijn doen toch een pittig tempo was. Na 12 kilometers van 3:15 daarom Luc laten gaan en preventief een tandje teuggeschakeld om netjes naar een 2e pek te lopen (in 49:21)

Nu dus een echte rustweek en dan zou het precies op tijd goed moeten komen voor volgende week in Eindhoven schat ik zo. Oh ja. Donderen mag nog steeds!

Help! Een blessure?!

2009-09-27T15:36:00.005+02:00

Gewoontegetrouw upgrade mijn hoofd ieder licht pijntje of krampje de laatste weken voor de marathon tot een ernstige blessure die als showstopper zal fungeren. De ervaring van 9 eerdere marathonvoorbereidingen leert dat dit normaliter uiteindelijk enkel door mijn hoofd tot olifant gemaakte kwaaltjes zijn. Uit navraag bij andere lopers blijkt dat nagenoeg iedereen hier last van heeft. Mocht je over 14 dagen voor het eerst aan de start verschijnen, weet je nu vast dat bijvoorbeeld dat pijntje in die rechter knie als sneeuw voor de zon verdwenen is.

Althans, als het geen echte blessure is dan. In deze toch al niet vlekkeloze 10e marathonvoorbereiding heb ik het dan voor de 2e keer klaargespeeld: Ik heb een blessure. Meer specifiek een spierscheuring in mijn linker hamstrings. Die hamstrings deden al een paar weken moeilijk. Drie weken terug bij de 30 van Amsterdam-Noord moest ik noodgedwongen na 20km me laten terugzakken en de overwinning aan Luc laten. Een week later bij de Halve van Rotterdam voltrok zich een vergelijkbaar scenario. Een week geleden trapte ik op zaterdagavond 23km weg waarbij de hamstring na een uur moeilijk begon te doen. Ik had beter moeten weten de dag erop in Hilvarenbeek.

In de auto kregen Luc en ik het dubieuze idee om niet de 30 maar de 42 km te lopen. Overigens wel een tempo langzamer dan mijn marathontempo, maar ongetwijfeld nog goed voor een overwinning. Bij het korte inlopen was die hamstring al aan het protesteren. Na ruim 8km wedstrijd was er ineens een flinke pijnscheut in die hamstring. Vervolgens het duivelse dilemma: niets forceren en helemaal uitstappen, of toch rustig nog wat kilometers maken in een veel langzamer tempo. Omdat kilometers key zijn 3 weken voor de marathon, werd het rustig doorlopen richting een dagtotaal van 32km.

Achteraf niet de beste keuze. Na een week van sportmassages, fysiotherapie, creatine, koelen na het lopen, en een aangepast schema gaat het gestaag weer de goede kant op. De gelopen 120-km over 6 trainingen geven deze Eindhovenaar weer moed. Wel heb ik de 10-km wedstrijd die dit weekend op het programma stond, de Utrechtse Singelloop, moeten laten schieten. Ach ja, ook een half jaar geleden toen ik voor de 1e keer een blessure in de marathonvoorbereiding had, moest ik de laatste voorbereidende 10-km wedstrijd laten schieten. Uiteindelijk werd dat het 9e opéénvolgende PR, dus Eindhoven wordt ‘gewoon’ het 10e.

Belofte maakt schuld

2009-09-13T22:13:00.004+02:00

Wat het Stratumseind is voor Eindhoven, is de Coolsingel voor Rotterdam. Tijdens de marathon dan. In Rotterdam is de Halve een apart evenement 5 maanden na de Hele. Het hoofdingrediënt is de Coolsingel. De bij-ingrediënten: het saaie doch snelle parcours (2x 5km asfalt heen en terug), de chronische harde wind, de afwezigheid van het grote publiek en een dozijn Kenianen op jacht naar een wereldtijd. Ook dit jaar stonden er ondanks dit dubieuze recept toch weer duizenden fijnproevers aan de start; ook ondergetekende.

Iets te enthousiast heb ik een half jaar geleden geroepen dat ik hier een 1:08 ging lopen; misschien zelfs 1:07:hoog. Inmiddels waren de doelen met het nodige realisme bijgesteld: deze wedstrijd komt eigenlijk 2 weken te vroeg komt voor zo’n tijd. De vorm is weliswaar groeiende, maar ik zou toch echt tevreden moeten zijn met een 1:08:hoog. En ach, een 1:09 is ook alvast een PR. Gelukkig was ik in goed gezelschap van de regerend olympisch kampioen op de marathon en wereldrecordhouder om de halve, Samuel Wanjiru. Hij zou vandaag een wereldrecord gaan lopen. Vlak voor de start schudde ik hem nog de hand en wenste hem succes.

Omdat de riante prijzenpot voor Nederlanders van eerdere edities dit jaar schitterde in afwezigheid, waren en weinig lopers om mee samen te lopen. De eerste 10 gingen met 3 landgenoten ondanks de elementen (Lees: wind en regen) redelijk volgens plan (32:40). In het tweede deel werd de wind krachtiger en werd me duidelijk dat de elementen het vandaag zouden gaan winnen. Het werd niet mijn dag. Ook niet die van Samuel Wanjiru trouwens. Hij begroette me nog toen hij bij 17 en ik bij 14,5 was. Ondanks een aardig PR bij 15km (lekker belangrijk) was het enige doel dat vandaag restte dat verschrikkelijke PR van 1:10:01 uit de boeken te lopen. De wind bleef beuken, de benen werden zwaarder, de kilometers trager.

Vandaag had ik omwille van de aanwezigheid van een aantal goede sportfotografen speciaal een Right To Play shirt aangetrokken. Er is maar één doel dit najaar en dat is de marathon van Eindhoven onder de 2:25. Lekker belangrijk wat ik in de aanloop daar naartoe presteer. Als het er over 4 weken maar onder is. Belofte maakt schuld; ik ben op de goede weg, maar het zal er om spannen. Vandaag werd een PR. Wel hand in hand met een scheldkanonnade omwille van de hoe-verzin-je-het eindtijd van 1:10:00. Onder de 2:25 dus.

Tempomaken is mooi!

2009-08-31T23:02:00.009+02:00

Afgelopen zaterdagavond bekende mede blogger Corine Spaans dat ze gebrek aan inspiratie had. Vrij vertaald wil ze liever volgende week een blogbericht publiceren waarin ze beschrijft hoe ze brons heeft gewonnen op het NK 10km in Tilburg. Om dat te bewerkstelligen was ze net als vele andere lopers van Eindhoven Atletiek naar Best getogen voor een 10km wedstrijd. Het plan was 5km rustig en daarna 5km hard. De volgorde zou zomaar eens andersom geweest kunnen zijn, maar volgens mij wist ze dat zelf na het startschot ook niet meer zo goed. Anyways, natuurlijk won ze wel weer.

Niet alleen Corine, maar ook mijn teamgenoot Said Hayek zou deze 10 als training richting Tilburg in een dergelijk indeling lopen. Omdat mijn tempohardheid nog verre van ideaal is, was het idee dat Said de eerste 5 in 16:15 zou lopen en ik hem keurig zou volgen. Met de overgebleven taart van mijn verjaardagsfeestje van de dag ervoor nog vers in mijn mik, stoempte ik achter de sierlijke baanatleet aan. Meerdere malen bood hij, met zijn lege Ramadan-maag, zijn diensten tot de finish aan. Mijn met lekkernijen te goed gevulde maag dwong me echter bij het orginele plan te blijven.

De dag erna was het mijn beurt tempo te maken in de 30km marathon voorbereidingsloop bij de snelste groep (marathon in 3uur rond). Waar de eerste 10 gezellig werd gekeuveld, had de laatste 10 toch meer weg van een monoloog van ondergetekende. Na de helden gefeliciteerd te hebben, trok ik mijn wedstrijdschoenen aan om ruim 6km in marathontempo te knallen (ideetje van Luc). Hierin dwaalde mijn gedachten af naar mijn eerste haas-ervaring afgelopen maart in Drunen.

Het was 6 dagen voor mijn CPC en dus zou ik de halve marathon van Drunen als training rustig in ongeveer 1:21 lopen. Maatje Sven, met een PR van 1:23:01 liep ook. Hij had zich zojuist voor de 3e keer voor New-York ingeschreven; was al 2x uitgeloot. Om je te kwalificeren, en dus om alle charlatan-reisorganisaties heen te kunnen, is een tijd van onder de 1:23 benodigd. Tot de 10km lagen we op schema richting Central Park. Anekdotisch genoeg presteerde Sven het om uit de bocht te vliegen en zijn knie dusdanig aan gort te helpen dat je Cees-Rein van den Hoogenband er ’s nachts voor wakker kan maken. Sven zelf wilde uitstappen; Ik riep: “Niet mieten! Rennen! Nog maar 11km naar NY GVD!” Een heroïsche strijd volgde waarbij we bij 20 kilometer precies op schema 1:23rond zaten. Toe we het laatste rechte stuk opkwamen, zag ik de klok en was het duidelijk: Sven had zojuist de snelste kilometer uit zijn leven gelopen waarmee hij uiteindelijk net iets onder de 1:22half over de streep ging. Tjokvol adrenaline omhelsden we elkaar. Tempomaken is mooi!

Bikkelweekendje Part II: Tallinn

2009-08-26T10:00:00.008+02:00

Omdat de uitputtingsslag van het bikkelweekendje Krotwaar 6 weken geleden zeerzeker niet het gewenste effect heeft gehad, had ik mijn 2e lange weekend richting de marathon van Eindhoven een iets andere invulling gegeven. Ditmaal ging de reis naar Talinn (Estland), of all places. Dit omdat 5 van mijn vrienden hadden gehoord dat de alcoholische versnaperingen daar goed en goedkoop en de (Scandinavische) vrouwen in overvloed aanwezig zouden zijn. Uiteraard zou dit proefondervindelijk vastgesteld moeten worden op tijdstippen dat ‘de marathonloper’ van het stel normaliter letterlijk aan het dromen is van prachtige marathon PR’s.

Terug naar wat er hardlooptechnisch allemaal gebeurd is na dat Krotwaariaanse weekend. Omdat ik met te weinig rust het weekend had doorgemaakt raakte ik overbelast, waardoor ik 2 weken later genoodzaakt was om een rustweek in te lassen. Goed en wel daarvan hersteld begon mijn rechter knie op te spelen. Na hiervoor meerdere malen flink onder handen te zijn genomen door mijn osteopaat (Lees: fysiotherapeut in het kwadraat) en nieuwe schoenen te zijn gaan gebruiken, kon ik dan eindelijk echt gaan beginnen aan mijn eerste lange duurloop. Gelukkig werd deze zomer met tropische temperaturen onderbroken door miezer regen. (Eigenlijk is alles boven de 12 graden me al te warm). Uiteraard werd tijdens het lopen het weer steeds slechter en kon ik me steeds beter identificeren met Pieter van den Hoogenband. Enig verschil is dat mijn 2-uur durende waterballet direct resulteerde in een zware verkoudheid. Weer een trainingsweek weg.

In de aanloop naar Tallinn had ik een aantal dagen vrij kunnen nemen van mijn werk om kilometers te maken en te rusten. Kilometers maken zou in Tallinn wel lukken, maar rusten? Mijn donkerbruine vermoeden kwam uit: mijn vrienden waagden een poging om in drie dagen tijd het bruto binnenlands product van Estland te verdubbelen. Omdat de marathon in feite fulltime op mijn netvlies staat wist ik de schade (Lees: het aantal biertjes) te beperken door hoofdzakelijk water te drinken. Als verwacht ging dit wel door tot diep in de vroege morgen. Voeg daar het overdag draaien van wat kilometers aan toe en het tweede bikkelweekend was een feit.

Zondagavond, net weer thuisgekomen, ben ik meteen aan mijn lange duurloop begonnen. “Jij bent gek man!” hoor ik mijn vrienden nog zeggen op het vliegveld in Helsinki toen ik ze over mijn geplande avondactiviteit vertelde. Tijdens die duurloop dacht ik er nog eens over na: ben ik dan echt zo gek? Nee, ik ben bedreven bezig met het halen van mijn volgende doel. Maar als amateur mijn sociale leven laten schieten, dat zou pas gek zijn.

040, Mijn Stad, Mijn Marathon (Video's)

2009-08-25T16:27:00.020+02:00

Vorig jaar liep hij in totaal tien marathons. De laatste op 10.10.10 in zijn thuisstad, de marathon van Eindhoven. Dit jaar liep hij er nog geen enkele. Hij besloot het voorjaar te gebruiken om aan zijn snelheid te werken. In aanloop naar de Marathon Eindhoven volgen we de man die opnieuw met startnummer 040 mag starten: Harm Sengers. De pupil van Luc Krotwaar liep vorig jaar een persoonlijk record van 2:23 en wil zich dit jaar opnieuw verbeteren in zijn eigen stad. Sengers, die zijn eerste loopjes op basketbalschoenen afwerkte, is inmiddels volledig in de greep van het hardloopvirus.

Deel 10: dinsdag, 15 november, 2011
Na de Marathon ben ik 7 kilo aangekomen
Vijf weken geleden werd Harm Sengers beste Nederlander tijdens de Eindhoven Marathon met een nieuw persoonlijk reocrd van 2u21’59″. Dinsdag bezochten we Harm in Eindhoven om te kijken hoe het hem sindsdien is vergaan.

Deel 9: dinsdag, 11 oktober, 2011

Harm Sengers: ‘De prestatie van Miranda Boonstra hielp mij door de laatste moeilijke kilometers heen

Harm Sengers zag afgelopen zondag zijn droomscenario in vervulling gaan. De Eindhovenaar nestelde zich in een groepje met onder andere Neals Strik en zijn haas Emmanuel Biwott. Die laatste leverde Sengers af bij het 35 kilometerpunt. Strik had toen al net moeten lossen. De laatste zeven kilometer was Sengers op zichzelf aangewezen maar hij was niet meer van zijn stuk te brengen. In de laatste twee kilometer had hij even een zwak moment maar de prestatie van Miranda Boonstra in Berlijn sleepte hem door die moeilijke laatste meters heen. De cijferfreak begon te rekenen en wist dat hij aan de goede kant van de 2:22.00 zou uitkomen als hij het tempo vlak wist te houden. Het werd inderdaad 2:21.59.

Deel 8: vrijdag, 7 oktober, 2011
Nog drie dagen voor de Marathon Eindhoven: Trainen en eten met Harm Sengers

Voor Harm Sengers is het bijna zover. Aanstaande zondag verschijnt hij met startnummer 040 op zijn borst gespeld aan de start van de Marathon Eindhoven. De snelle ingenieur is er klaar voor. De voorbereiding is goed gegaan en Sengers richt zich op een tijd van 2:21. Gisteren waren we in Eindhoven voor de persconferentie. We gingen even langs bij Harm en filmden een van zijn laatste trainingen voor aanstaande zondag en namen een kijkje in zijn keuken. Voor Sengers staat deze week, en dat zal niemand verbazen, in het teken van pasta.

Deel 7: vrijdag, 16 september, 2011
Harm Sengers, ruim 90km in 2 dagen
De voorbereiding van Sengers loopt tot nu toe uitstekend. Hij zit momenteel in zijn zwaarste weken en lijkt de kilometers goed te verteren. Afgelopen week werkte hij een trainingsblok van ruim 90 kilometer in twee dagen af. Sengers blikt in onderstaande video terug op deze trainingen en vertelt ook hoe hij zich qua voeding hierop voorbereidde.

Deel 6: zondag, 8 september, 2011

Harm Sengers op trainingsstage in Font Romeu

Een aantal weken geleden vertrok hij samen met zijn vriendin Janneke Videler zelfs een aantal weken naar het trainingsoord Font Romeu in de Franse Pyreneëen, waar de Franse regering voor de Olympische Spelen van 1968 een groot trainingscentrum bouwde op 1.850 meter hoogte. Hieronder een kort verslag van hun verblijf op hoogte.

Deel 5: zondag, 21 augustus, 2011
Harm Sengers beklimt de Mont Ventoux

Een aantal weken geleden vertrok hij samen met zijn vriendin zelfs een aantal weken naar het trainingsoord Font Romeu in de Franse Pyreneëen, waar de Franse regering voor de Olympische Spelen van 1968 een groot trainingscentrum bouwde op 1.850 meter hoogte. Op de weg ernaar toe maakten zij een tussenstop bij de Mont Ventoux. Sengers trok zijn hardloopschoenen aan en liep deze beruchte berg omhoog. Zijn vriendin Janneke Videlers maakte opnames van die beklimming en stelde hem na afloop enkele vragen. Sengers stond gisteren overigens aan de start bij een 10km wedstrijd in Best en won de wedstrijd in een tijd van 31:31.

Deel 4: vrijdag, 12 augustus, 2011

Cijferfreak Harm Sengers

Sengers, die zijn eerste loopjes op basketbalschoenen afwerkte, is inmiddels volledig in de greep van het hardloopvirus. Dit uit zich voor de afgestudeerde ingenieur voornamelijk in cijfertjes. Hij kan inmiddels niet meer zonder zijn GPS-horloge en excel-sheets. Dat de marathon dit jaar op 9-10-11 valt is dan ook een detail wat hem niet ontgaan was.

Deel 3: vrijdag, 5 augustus, 2011
Ups & downs tijdens eerste twee marathons voor Harm Sengers
In deel 2 gingen we terug naar het begin. Harm vertelt hoe hij besmet raakte met het hardloopvirus en zijn eerste trainingen afwerkte op een paar basketbalschoenen. In deel 3 blikt hij terug op zijn twee eerste marathons. Van de euforie tot de man met de hamer, Sengers maakte het allemaal mee in die eerste twee marathons.

Deel 2: donderdag, 28 juli, 2011

De eerste hardloopstappen van Harm Sengers, op basketbalschoenen...

In de eerste aflevering spraken we met Harm over de afgelopen maanden, hoe hij zich sinds 10.10.10 heeft toegelegd op het werken aan zijn snelheid. In deel 2 gaan we terug naar het begin. Harm vertelt hoe hij besmet raakte met het hardloopvirus en zijn eerste trainingen afwerkte op een paar hardloopschoenen.

Deel 1: zaterdag, 16 juli, 2011

Harm Sengers: 040, mijn stad, mijn marathon

Vorig jaar liep hij in totaal tien marathons. De laatste op 10.10.10 in zijn thuisstad, de marathon van Eindhoven. Dit jaar liep hij er nog geen enkele. Hij besloot het voorjaar te gebruiken om aan zijn snelheid te werken. Hij zal dit jaar opnieuw van start gaan in Eindhoven en hoopt met de opgedane snelheid opnieuw een persoonlijk record te lopen. We volgen Sengers dit jaar in zijn marathonvoorbereiding. Vandaag deel 1 in deze reeks ’040, mijn stad, mijn marathon.’

Eindhovens Trots

2009-08-03T10:00:00.011+02:00

Tot mijn grote verbazing hoorde ik afgelopen week dat ik was genomineerd voor Eindhovens Trots, een jaarlijkse verkiezing geïnitieerd door de gemeente Eindhoven. In eerste instantie was ik positief verrast: immers, dit was toch de verkiezing waar boegbeelden Frits Philips en Pieter van den Hoogenband in het verleden voor in aanmerking kwamen. Waarom ik? Na diep nadenken kom ik niet veel verder dan het feit dat ik regelmatig in gesprek met niet-Eindhovenaren het legendarische citaat van een voormalig Eindhovens wethouder aanhaal: “Ik zeg altijd maar zo: Als je niet in Eindhoven bent geweest, dan heb je de wereld niet gezien.”

Een korte gang over de digitale snelweg leert me dat de opzet van de verkiezing dit jaar is veranderd. Om de verkiezing dichter bij de bevolking te brengen, worden ditmaal gewone stervelingen genomineerd. Vandaar dus de nominatie voor een relatief snelle amateur-marathonloper. Niet geheel verwonderlijk lijkt me een nominatie voor Luc wat meer in lijn der verwachting. Maar ja, had hij maar niet 10 jaar achter elkaar die barre Nederlandse winters moeten inruilen voor het zonnige Kenia. Aardige anekdote: afgelopen winter trainde hij voor het eerst in jaren weer in winterse omstandigheden. Omdat bij helemaal niet in het bezit was van een hardloopmuts gefabriceerd door zijn kledingsponsor, liep hij de hele winter met een wollen muts van de plaatselijke FC gefabriceerd in opdracht van een bierbrouwer. Overigens verdient die FC ook een nominatie. En het Stratumseind ook.

Terug naar mijn nominatie. In het reglement staat dat je wat speciaals moet doen voor de stad Eindhoven. Op de website lees ik dat ik een voorbeeld zou zijn voor beginnende sporters. Mooie woorden, maar volslagen krankzinnig natuurlijk. Het mooiste van hardlopen, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, is juist dat iedere deelnemer op die ene dag bij dat ene evenement naar zijn eigen standaarden een wereldprestatie levert. Of dat nu gaat over een afstand van 42 dan wel 5 kilometer, of dat nu gaat in 2 uur en een beetje of 5 uur nog wat.

Het enige ‘bijzondere’ wat ik doe, parallel aan de organisatie van de marathon van Eindhoven, is aandacht vragen voor het goede doel Right To Play. Nogmaals: een stichting die zich inzet voor de levens van kinderen in ontwikkelingslanden door middel van sport en spel. Laat op 11 oktober Right To Play trots zijn op de organisatie van de Marathon van Eindhoven en de inzet van ondergetekende. Dat is Eindhovens Trots.

Doneer nu. Klik hier

Krotwaariaans Bikkelweekendje Luxemburg

2009-07-12T22:35:00.003+02:00

Als aftrap richting de najaarsmarathons zoals ‘mijn Eindhoven’ had Luc een trainingsweekend in de Luxemburgse heuvels ingepland. In totaal 10 lopers van marathonnivea 2:20-2:45 goed voor 150 marathons aan ervaring lieten vrijdagochtend even hun dagelijkse beslommeringen voor wat ze waren om drie dagen maar met één ding bezig te zijn: bikkelen als een echte prof.

Omdat de pittige donderdagavondtraining nog in de benen zat, was het idee vrijdag enkel even rustig los te lopen over wat onverharde heuvelachtige wandelpaden. De pak-hem-beet 20x dat Luc hier eerder had gelopen bleken een garantie voor een route met onverwachte 180 graden keerpunten vanwege 70-meter diepe ravijnen en de nodige brandnetels op de paden die toch geen paden bleken te zijn. Dit mocht de pret niet drukken; sterker nog: het nodige testosteron voerde het tempo alleen maar op. Voordat het echt uit de hand liep wezen de gebroeders Garmin&Polar ons de weg weer terug naar het verblijf.

Bikkelen als een prof impliceert ook dat ’s avonds het Keniaans hardloopvoer ugali werd voorgeschoteld. Dat topsport bedrijven afzien is bleek maar weer: iedereen presteerde het om zeker 3 happen naar binnen te werken. De enige activiteit naast eten en lopen is in dit soort weekenden het praten over hardlopen (Lees: sterke verhalen die met een zoutmijn genomen moeten worden). Onderwerpen schieten sneller dan Usain Bolt kan bijhouden op en neer van de Coolsingel naar First Avenue. Van 800-jes op de baan naar 100km-wedstrijden. Van de nieuwste wedstrijdschoen naar de pedicure van loper R. (omwille van Privacy naam weggelaten). Van het ideale laatste avondmaal en ontbijt, via flatulentie en al wat meer naar het aantal biertjes voor je van de kaart bent. Van inschrijfgelden naar startvergoedingen. Van Haile naar de 7-voudig Nederlands kampioen.

Terug naar het echte bikkelen: op zaterdagochtend tegen een onverhard bergpad met een gemiddeld stijgingspercentage van 14% op knallen. Om niet alleen de kuiten te laten bijten in de verzuring, was het interval-training zodat ook de dijen bij het dalen de nodige mokerslagen te verduren kregen. Gelukkig was er ’s middags weer een mooie hersteltraining gepland die geheel volgens de op vrijdag gestarte traditie weer veel te hard ging. Op de zondag na de nodige aanstellerij (“spierpijn, blaren, oude blessures, het regent”) gestart met de laatste 37 kilometer (Niet eens 42, wat een laffe bedoeling). Om het toch iets meer geschikt te maken voor bikkels waren de mooie vlakke stukken er tussenuit gelaten. Als toetje waren de laatste 5 kilometer heerlijk klimmen met een Alpe d´Huez steilheid om jezelf compleet de vernieling in te lopen. Een beetje dood maar voldaan is het aftellen weer begonnen. Iets minder dan 13 weken, dan ga ik mezelf de laatste 5 weer compleet de vernieling in lopen.

De weg kwijt

2009-06-29T10:18:00.002+02:00

Ten opzichte van de ‘gewone Nederlander’ maak ik bovengemiddeld veel kilometers, zowel in mijn werk als consultant als in mijn hobby als marathonloper. Belangrijk verschil is dat de betrouwbaarheid van een voorspelling van de tijdsduur voor het afleggen van bijvoorbeeld 100 kilometer met de auto veel lager is dan die voor 42 kilometer hardlopen.

Om tijdens de rit te garanderen dat ik die 42 kilometer afleg in de tijd die ik vooraf voorspelde, loop ik sinds een paar jaar met een hardloopcomputer waarmee ik ‘real-time’ mijn tempo kan monitoren. Nadat ik de snelheidssensor van mijn vorige uitvoering tijdens een duurloop verloor, ben ik overgestapt op een uitvoering die functioneert op basis van GPS. Behalve dat je daarmee al je gelopen routes kan teruglezen in Google Maps en Google Earth (“Hoe gaaf is dat!”), kan het apparaat je ook de weg wijzen. Als een echte TomTom begint hij bij het volgen van een vooringestelde route te piepen wanneer je een afslag moet nemen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik effectief deze functionaliteit nagenoeg nooit gebruik.

Bij wedstrijden zijn er gelukkig altijd voldoende vrijwilligers die bij de kruispunten de deelnemers de juiste richting in dirigeren. Veel lopers beseffen niet dat hardloopevenementen niet mogelijk gemaakt kunnen worden zonder deze vrijwilligers. Toch betrap ik mezelf er na een aantal jaar op dat ik de rol van deze mensen als een vanzelfsprekendheid ben gaan beschouwen, en ik dus gegarandeerd de juiste richting in gestuurd word. Uiteraard leert de ervaring dat dit niet altijd het gaval is. De marathon van Brussel is hier lichtend voorbeeld van met zowel in 2006 als 2007 een winnaar die het wist te presteren in de laatste kilometers verkeerd te lopen. Zelf ben ik ook wel eens verkeerd gestuurd; weliswaar lag ik zeker niet op kop, maar toch. Mede daarom bestudeer ik details voorafgaand aan de wedstrijd als ‘waar de 10 en 21 kilometer splitsen’ altijd grondig.

Recent stond de jaarlijkse VanGoghLoop in mijn geboortedorp Nuenen op het programma. Vooraf had ik de organisatie laten weten dat ik mijn titel succesvol wilde verdedigen, dit jaar in een ‘mooie tijd’ onder de 1:10 (solo op een lastig parcours). Zoals ieder jaar start de halve marathon met 3 en een halve ronde van 300 meter alvorens het parcours wordt opgedraaid. Door de hoge frequentie van wedstrijden de laatste tijd had ik weinig tijd om me goed in dit detail te verdiepen. Toen ik na de start voor de derde keer het punt passeerde waar ik het parcours opmoest wilde de organisatie mij nog een ronde laten lopen. “Ik dacht het niet, ik kan heus wel tot 3 tellen hoor” flitste door mijn hoofd op weg naar die 1:09:59 en ik spurtte de weg toch gewoon in. Na ongeveer 60 meter hoorde ik naast het geroep van de organisatie ook een teamgenoot me met de nodige schuttingtaal terugroepen. Ik besefte dat ik echt fout zat. Gevolg: 26 seconden verlies, weg mooie tijd, erger nog: een doel gemist. “Ik was de weg even kwijt”. Ergo: luister altijd naar vrijwilligers van de organisatie, zeker straks in Eindhoven.

Laatste Trainingen - Garmin Data

2009-06-28T09:50:00.003+02:00

Archief: Alle Blogberichten Chronologisch Weergegeven

2009-06-19T13:06:00.012+02:00

Altijd weer die vraag: “Waar doe je het allemaal voor”

2009-06-04T21:13:00.006+02:00

De 4,5 jaar waarin ik hardloop heb ik al menig massaal hardloopevenement meegedaan. Marathons zijn mijn ding, en zo liep ik o.a. New York, Berlijn, Parijs en natuurlijk Rotterdam. Allemaal evenementen waarbij het publiek zo enthousiast is dat je ze als hardloper ‘meegemaakt moet hebben’. Dit najaar gaat op de 2e zondag van oktober Eindhoven als 10e marathon aan mijn lijstje worden toegevoegd. Ook Eindhoven moet je meegemaakt hebben, en dan in het bijzonder natuurlijk het Stratumseind. Het Alpe d’Huez van de hardloopwereld heb ik a eens ervaren bij het lopen van de halve in Eindhoven. In oktober is het mijn bedoeling om het Stratumseind tweemaal te beleven en vervolgens te finishen binnen de 2:25; wederom 3 á 4 minuten van mijn PR af.

Luc Krotwaar, levend Nederlands hardloopmonument én sinds december onder de vlag van Eindhoven Atletiek mijn trainer, gaat me hierbij helpen. In deze niet marathonspecifieke periode werken we aan onze snelheid. Zo liep ik vorige week in Best voor het eerst een wedstrijd van ‘slechts’ 5km (resultaat 15:37). Twee dagen later, sloot ik me als invaller aan bij een team wat mee ging doen aan de RoPaRun. Bij deze hardloopestafette voor het goede doel lopen teams van 8 lopers een route van 516km van Parijs naar Rotterdam. Schematechnisch was Luc er niet heel gelukkig mee, maar onderschreef als éénmalig deelnemer (2003, parcoursrecord) dat je als hardloper ook deze gedaan moet hebben.

Het team waarbij ik was aangehaakt, De Vrienden van Flakkee, had het traject verdeeld in blokken van 30 km die met 3 lopers afgelegd werden. In een blok moest ik dus 10 keer 1 kilometer hardlopen en dan weer 2 kilometer in een busje/op de fiets. Na een blok namen drie andere lopers het stokje over en had ik 2 of 4 uur rust. Bij een start op zaterdagavond en finish op maandagmiddag betekent dat dus dat het bioritme genegeerd moet worden. In mijn geval begon mijn lijf hard te protesteren toen ik op zondagnacht van 3:30uur tot 5:30uur ‘even’ mijn 40e tot 50e kilometer moest lopen. Waar de eerste 40 door mijn enthousiasme allemaal eigenlijk iets harder gegaan waren dan Luc had geadviseerd (3:30 ipv 3:50), kreeg ik ze nu met geen mogelijkheid meer sneller dan 4:00. Mijn lijf protesteerde hevig en wilde eigenlijk alleen maar gaan slapen. Menigmaal trok die voor hardlopers zo bekende vraag door mijn hoofd: Waar doe ik het allemaal voor? Bij de RoPaRun is dat duidelijk: geld inzamelen voor kankerpatiënten. Slechts 2 uur later was er weer daglicht, kwam de finish in zicht en kon ik zowaar mijn tempo weer opschroeven. Ongeveer 100 kilometer later bereikten we dan eindelijk de door mij zo geliefde Coolsingel. Al drie keer kreeg ik hier kippenvel bij het verleggen van wéér een grens op de mythische afstand. Ook ditmaal was dat kippenvel er toen het voltallige team (25 mensen) feestelijk werd ingehaald. Ineens wist ik het: Grenzen verleggen voor het goede doel is wat ik wil. In oktober is de grens is de 2:25, mijn goede doel: Right To Play. Daar doe ik het allemaal voor.

Doneer nu! Klik hier! Voor meer info check: www.vriendenvanflakkee.nl

Contact

2009-06-02T15:24:00.011+02:00

Mijn Marathons

2009-06-01T21:16:00.020+02:00

PR: 21:21:59 (Marathon Eindhoven 2011)
Nederlandse Marathonranglijst Allertijden: 112e (Link) (Peildatum 9-10-'11)

2005-2011: 13 marathons, 12 PR's: van 2:55 naar 2:21

In 2004 ben ik in een opwelling op een dag een blokje gaan hardlopen. Dat viel me zo gigantisch tegen, ik ging echt kapot. De daaropvolgende dag kon ik het niet laten om toch datzelfde blokje nog en keer lopen, maar nu moest het sneller. Al snel merkte ik dat je in een kort tijdsbestek een hele hoge inspanning kan leveren. Bovendien is de tijd er omheen laag: je trekt je voordeur dicht en gaat rennen. Beide aspecten spraken me tijdtechnisch wel aan. Na een aantal weken ging het ‘vervelende’ gevoel weg; sindsdien kan ik ondertussen mijn gedachten laten gaan. Als gevolg daarvan resulteert een stukje hardlopen bij mij meestal in een To-Do lijstje van punten waar ik aan dacht tijdens het lopen. Als gezegd, het moet altijd sneller. In mijn geval op de mythische afstand: de marathon. Bij 33 kilometer ga je iedere keer weer heel hard dood. Als je daar uit komt een kilometer of vijf later en je volbrengt de marathon in weer een Persoonlijk Record, dan is dat een fantastische overwinning op jezelf.

2010: 10 Marathons, gewoon omdat dat kan

1 - wk 02: Zo 17 jan - Pre-MidWinterMarathon
2 - wk 08: Z0 28 feb - Rondje Zuid-Oost Brabant
3 - wk 14: Ma 5 apr - Marathon Utrecht - als haas 35km, uitgelopen (2:40-13e)
4 - wk 14: Zo 11 apr - Marathon Rotterdam - 13km volle bak, uitgelopen (2:49)
5 - wk 16: Zo 25 apr - Marathon Londen (2:29)
6 - wk 17: Zo 2 Mei - Marathon Düsseldorf - 30km vol, rustig uitgejogd (2:33-13e)
7 - wk 25: Za 26 jun - Graubuenden Marathon (3:49-6e)
8 - wk 29: Zo 25 jul - San Francisco Marathon (2:29- 3e)
9 - wk 36: Zo 12 sept - Meerssen Marathon -Progressieve Training (2:43 - 4e)
10 - wk 41: Zo 10 okt - Eindhoven Marathon (2:23:21 Bruto (:18 netto) - 15e)

Harm in de Geschreven Media

2009-06-01T21:14:00.129+02:00

Uit: TU/e Cursor 25 september 2003 (Jaargang 46, nummer 04)

Agenda: Wedstrijdplanning

2009-06-01T21:10:00.155+02:00

De eerstvolgende wedstrijden/activiteiten op de agenda:

wk 09: zo 21 feb: CPC Loop Den Haag
wk 10: zo 28 feb: NYC Half Marathon
wk 11+: Nader te bepalen

De laatstgelopen wedstrijden en bijzondere activiteiten:
2012:

wk 05: zo 05 feb: Acht van Apeldoorn (MidWinterMarathon)
wk 06: zo 12 feb: Groet uit Schooorl Run 10km
~~wk 04: zo 29 jan: 3000m Indoor Düsseldorf~~ Afmelding ivm Blessure
~~wk 03: zo 22 jan: AbdijCross Kerkrade~~ Afmelding ivm Blessure
wk 01: zo 09 jan: Egmond Halve Marathon

2011:

wk 50: za 17 dec: Ameland Adventure Run
wk 49: zo 11 dec: L'avant Sylvestre Cross Reusel
wk 40: zo 09 okt: Marathon Eindhoven
wk 38: zo 25 sep: De Meijerijloop Vught 10km
wk 36: zo 11/12 sep: Marathon Meerssen (42+10km=52km) & dag erna 40kmD0
wk 35: zo 4 sept: NK 10 km (Tilburg)
wk 33: za 20 aug: 10km Best (Ronde van Naestenbest)
wk 28: wo 13 juli - 10km Loopfestijn Voorthuizen Galarun
wk 26: za 2 juli - 10km Chaamloop
wk 25: zo 26 juni - 5000m Competitie Zwolle
wk 24: za 18 juni - 10km Bavoloop
wk 24: woe 15 juni - 5000m Tartletos Loopgala Wageningen
wk 23: za 11 juni - 3000m Leiden
wk 22: do 2 juni - 3000m Vught
wk 21: wo 25 mei - 5000m Nijmegen Global Athletics (NGA)
wk 21: di 24 mei - 1500m Weert
wk 20: vr 20 mei - 800m Eindhoven
wk 20: di 17 mei - 3000m Eindhoven
wk 14: zo 3 apr - Parelloop Brunsum
wk 13: z0 27 mrt: Venloop
wk 12: zo 20 mrt - AV Weert 10km
wk 11: zo 13 mrt - Drie DorpenCross Sint-Oederode
wk 10: Trainingsweek Monte Gordo
wk 08: zo 20 feb - NK Cross Hellendoorn
wk 06: zo 6 feb - De 8 van Apeldoorn
wk 05: za 29 jan - 1500m Indoor Apeldoorn
wk 04: zo 23 jan - MastbosCross Breda

2010:

wk 47: Zo 28 nov - Warandeloop Tilburg
wk 46: Z0 21 nov - Campus Cross Veldhoven
wk 45: Z0 14 nov - Molenven Cross Helmond
wk 40: Zo 10 okt - Eindhoven Marathon
wk 39: Zo 3 okt - NK Halve Marathon (Haas)
wk 37: Zo 19 sept: Halve Marathon Deurne
wk 36: Zo 12 sept: Meerssen Marathon (Training)
wk 35: Zo 5 sept: NK 10 km (Tilburg)
wk 34-35: Trainingsstage Font-Romeu
wk 32: Wo 11 aug: Biest-Houthakker - 10km (Haas)
wk 29: Zo 25 jul: San Francisco Marathon ("The Race even marathoners fear")
wk 28: Zo 18 jul: De 50 van Empel
wk 27: Trackmeeting Utrecht - 3000m
wk 25: Za 26 jun - Graubuenden Marathon ("De zwaarste marathon ter wereld")
wk 25: Di 22 jun - Baanwestrijd Eindhoven - 5000m
wk 24: Za 19 jun - BavoLoop Rijsbergen - 10km
wk 22: Zo 6 jun - Maasdijkmarathon - 30km
wk 22: Za 5 jun - Van Goghloop Nuenen
wk 20: Zo 23 mei - RopaRun (Vrie.v.Flakee)
wk 17: Zo 2 Mei - Marathon Düsseldorf - 30km volle bak, uitgelopen tm 42,2km (2:33)
wk 16: Zo 25 apr - Marathon Londen (2:29)
wk 14: Zo 11 apr - Marathon Rotterdam - 13km volle bak, uitgelopen tm 42,2km (2:49)
wk 14: Ma 5 apr - Marathon Utrecht - als haas 35km, uitgelopen tm 42,2km (2:40)
wk 11: Zo 21 mrt - Venloop - 21,1 km
wk 09: Zo 7 mrt - Drunense Duinenloop - 21,1km
wk 08: Z0 28 feb - Rondje Zuid-Oost Brabant - 42,2km
wk 08: Za 27 feb - Jan KolenLoop (Eersel) - 21,1 km
wk 07: Zo 21 feb - Midwinter Marathon als Haas - 28km
wk 02: Zo 17 jan - Pre-MidWinterMarathon - 42,2km

2009:

wk 53: Do 31 dec - Oudejaarsloop Hilvarenbeek - 10km
wk 41: Zo 11 okt - Marathon van Eindhoven - 42km
wk 40: Zo 4 okt - Singelloop Breda -15km
wk 38: Zo 20 sept - Hilvarenbeek - 30km
wk 37: Zo 13 sept - Fortis halve marathon van Rotterdam - 21km
wk 36: Zo 6 sept - De 30 van Amsterdam Noord - 30km (training)
wk 35: Zo 30 aug - Haas 1e groep Ehvn. Marathonvoorbereidingsloop - 30km
wk 35: Za 29 aug - Ronde van Naastenbest - 10km (traning)
wk 28: Vr 10 jul - Trainingsweekend Ardennen - 80 km
wk 27: Di 30 jun - MMA Inspanningstest tbv VO2MAX bepaling
wk 25: Zo 21 jun - Sint Oederode - 10km
wk 25: Di 16 jun -Baanwedstrijd Gemert - 5000m
wk 23: Za 6 jun - Van Goghloop Nuenen - 21km
wk 22: Za 31-mei - RoPa Run - 65x 1km
wk 22: Do 28 mei -Baanwedstrijd Best - 5000m
wk 21: Do 21 mei - Dreefloop Deurn - 15km
wk 17: Zo 26 apr - Zuidas Run - 10 EM
wk 14: Zo 5 apr - Fortis Marathon Rotterdam

Eindhoven voor Right To Play: €1.673!

2009-06-01T12:41:00.049+02:00

Samen met één van mijn beste vrienden Erik (DNS), mijn broer Teun (1:38) en ikzelf. Super bedankt iedereen daarvoor!

De marathon van Eindhoven was voor Harm zijn 10e marathon. Omdat hij het tijd vond het hardlopen een extra dimensie te geven besloot hij eind 2009 dat hij de marthon van Eindhoven in 2010 voor het goede doel wilde lopen. Omdat Harm wel van een uitdaging houdt heeft hij de lat meteen hoog gelegd: Onder de 2:25 (17,5km/u). Dat is wederom bijna 4 minuten van zijn PR af (Voor mijn marathontrendlijn klik hier).

HELDEN die helpen

Om de actie meer 'body' te geven heb ik inmiddels één van mijn beste vrienden Erik en mijn broer Teun zo 'gek' gekregen om aan de start te verschijnen van de Halve marathon van Eindhoven diezelfde dag. Ondanks dat zij allen geen 'hardlopers' zijn gaan zij toch proberen de halve te lopen binen de 1:30! Wat een HELDEN! Bovendien zullen een antal van mijn collega's van Accenture meedoen aan de koppelmarathon (estafette) waarbij zij ook doneren voor het goede doel! Nog meer HELDEN

Waarom Right To Play

Waar ik van kinds af aan al sporten beoefen en dat als een vanzelfsprekendheid beschouw, is dat voor miljoenen kinderen zeker niet het geval. Kinderen in vluchtelingenkampen, voormalige kindsoldaten en weeskinderen in ontwikkelingslanden weten niet wat sporten en spelen is. De Humanitaire organisatie Right To Play, opgericht door viervoudig Olympisch kampioen Johann Olav Koss, doet hier iets aan. Met sport en spel programma’s richt de organisatie zich op de ontwikkeling van kinderen, de ontwikkeling van de gemeenschap, conflict preventie en de preventie van ziektes.

Inspiratiebronnen voor het initiatief zijn geweest:

Kamiel Maase: Nederlandse grootste marathonloper aller tijden én ambasadeur van Right To Play
Dolf Jansen: de harlopende cabaretier die ambasadeur is van Oxfam Novib. Met name zijn boek 'Altijd Verder' is een enorme inspiratiebron voor Harm geweest op weg naar de marathon van Berlijn
Lance Armstrong: Harms Held die zich bij de marathon van New York in 2007 met ruim 3 minuten liet verschalken door Harm zelf;) Hij zet zich naast zijn eigen foundation ook in voor Right To Play
De organisatie van de marathon van Eindhoven: Zij hadden zelf Right To Play ook als Goed doel gedefinieerd
Run2Day: Mijn sponsor heeft een partnerschap met Right To Play.

Draag jij ook je steentje bij? Doneer dan nu! Klik hier

PR's & Prestaties

2009-06-01T12:39:00.080+02:00

PR’s: (Klik hier voor All-Atheltics.com Profiel)

Marathon - 2:21:59 (Eindhoven, oktober 2011)
Halve Marathon - 1:07:35 (Deurne, sept 2010)
15km - 47:35 (doorkomst Deurne, sept 2010)
10km - 30:52 (Chaamloop, juli 2011)
5000m - 14:51.37 (Tartletos Loopgala Wageningen, juni 2011)
3000m - 8:43.34 (Gouden Spike Leiden, juni 2011)
1500m - 4:12.27 (Indoor Apeldoorn, jan 2011)
800m - 2:05.37 (Asterix Baanwedstrijd Eindhoven, mei 2011)

Aardige Resultaten per jaar:
2011:

20e plaats Marathon Eindhoven, 1e Nederlander
10e plaats Nederlands Kampioenschap 10km (NK10km Tilburg)
1e plaats Brabants Kampioenschap 10km (BK10km Vught)
2e plaats VGZ Meerssen Marathon
1e plaats Chaamloop 10km
1e plaats Ronde an Naestenbest 2010
1e plaats 3000m baanwedstrijd Eindhoven Atletiek (Circuit 14)
1e plaats 1500m baanwedstrijd AV Weert (Opening 2011)
1e plaats AV Weert 10km (Posno Sport)
1e plaats Drie-DorpenCrosss Sint-Oederode
2e plaats l'Avant Sylvestre Cross Reusel
3e plaats Meierijloop Vught
3e plaats AdventureRun Ameland
3e plaats 800m Baanwedstrijd Asterix Eindhoven
5e plaats De Acht van Apeldoorn (Midwintermarathon)
5e plaats St. Bavoloop Rijsbergen
15e plaats Loopfestijn Voorthuizen Galarun

2010 (Marathons dikgedrukt):

7e van Nederland op de Marathonranglijst 2010
15e plaats Marathon Eindhoven, 2e NL (2:23:18)
3e plaats Marathon San Francisco
3e plaats MSen Marathon Graubuenden
4e plaats Meerssen Marathon
55e plaats Marathon London, 1e NL
10 marathons in één jaar, gewoon omdat dat kan
1e plaats 5000m Eindhoven (Circuit 14)
1e plaats Halve Marathon van Nuenen, 3 keer op rij 1e (VanGoghLoop)
1e plaats Halve Marathon van Eersel (JanKolenloop)
1e plaats Molenven Cross Helmond (LimBra Cross Competitie)
1e plaats Campus Cross Veldhoven (Kempische Cross Competitie)
2e plaats Halve Marathon van Deurne (Groene Campus)
3e plaats Halve Marathon van Drunen (Drunense Duinenloop)
3e plaats 3000m Utrecht ( Trackmeeting juli)
10e plaats 10km Rijsbergen (BavoLoop)
19e plaats NK 10 km Tilburg
39e plaats Internationale halve marathon van Venlo (Venloop)
10e plaats RoPa-Run met team 145: De Vrienden van Flakkee

2009 (Marathons dikgedrukt):

18e van Nederland op de Marathonranglijst 2009
32e plaats Marathon Eindhoven, 2e NL
24e plaats Marathon Rotterdam, 5e NL
1e plaats 10km Sint Oederode (Vaderdagloop)
1e plaats Halve Marathon van Nuenen (Van Goghloop)
1e plaats 15km Deurne (Dreefloop)
1e plaats 30km van Amsterdam-Noord
2e plaats 15km Singelloop Breda
2e plaats 10km Best (Ronde van Naarstenbest)
2e plaats 10 EM Zuidas Run Amsterdam
2e plaats 5000m Best (Circuit 14)
4e plaats 30km Schoorl (Groet uit Schoorl Run)
13e plaats NK Halve Marathon (CPC Den Haag)
23e plaats Halve Marathon van Rotterdam, 8e NL
7e plaats RoPa-Run met team 145: De Vrienden van Flakkee

2008 (Marathons dikgedrukt):

26e van Nederland op de Marathonranglijst 2008
72e plaats Marathon van Berlijn, 2e NL
6e plaats in Marathon van Leiden 2008, 3e NL
134e plaats Marathon van Parijs, 1e NL
1e plaats De 30km van Amsterdam-Noord
1e plaats Halve Marathon Van Nuenen (Van Goghloop)
1e plaats Halve Marathon van Valkeswaard (Valkenloop)
1e plaats Halve Marathon van Zuid Beveland-Zeeland (Zakloop)
1e plaats Semi-cross 10 km Topsupport Annaloop Geldrop
5e plaats Halve Marathon Eersel
10e plaats Halve Marathon Utrecht
32e plaats Halve Marathon Rotterdam
64e plaats 7-Heuvelenloop

2007 (Marathons dikgedrukt):

62e van Nederland op de Marathonranglijst 2007
143e plaats Marathon van New York, 3e NL
13e plaats Marathon van Utrecht
3e plaats Halve Marathon Van Nuenen (Van Goghloop)
6e plaats 10 km RTV Rijnmondloop (bij Marathon Rotterdam)
38e plaats Eindhoven Halve Maratahon
74e plaats Halve Marathon van Rotterdam
86e plaats Dam tot Dam Loop

2006 (enkel 1 marathon):

205e van Nederland op de Marathonranglijst 2006
180e plaats Marathon van Rotterdam

2005 (enkel 2 marathons):

296e van Nederland op de Marathonranglijst 2005
193e plaats Marathon van Amsterdam
377e plaats Marathon van Rotterdam

Foto's per jaar

2009-01-01T12:10:00.015+01:00

2011 Marathon Eindhoven, het hoogtepunt van Harms Hardloopjaar 2011

2011 Marathonvoorbereiding: Font-Romeu, Best 10km, NK 10km Tilburg, Brabants Kampioenschap 10km Vught, Meerssen Marathon

2011 (o.a. Apeldoorn, NK Cross, Monte-Gordo, Venlo, en Baancicuit: Nijmegen, Leiden, Wagenigen, 10km's: Rijsbergen, Chaam, Voorthuizen)

2010-Deel 2 (o.a. Font-Romeu, San-Francisco en Eindhoven Marathons, en Cross-debuut)

2010-Deel 1 (o.a. Marathons Londen, Graubuenden, Dusseldorf, Apeldoorn, R'dam en Utrecht)

2009 - Deel 2 (o.a. Eindhoven Marathon, R'dam Halve en Luxemburg)

2009 - Deel 1 (o.a. Rotterdam Marathon, Egmond, CPC, en Baandebuut)

2008 (o.a. Parijs, Leiden & Berlijn Marathons)

2005-2007 (New-York'07, Utrecht'07, R'dam'06, A'dam'05, R'dam'05)

Video Interviews en Rapportages

2009-01-01T12:00:00.081+01:00

Ehvn 2011 (LosseVeter) (!!!)	Ehvn 2011 ED-TV (!!!)	Ehvn'11 Finish 2:21:59 (!!!)
Ehvn'11 Omroep Brabant (!!!)	Ehvn'11 - Zoen voor Start	Ehvn'11 - 5km
Lichtstad Loopt - 6	Ehvn'11 - The Day After	Ehvn'11 - 15km Valpartij
Tips tegen spierpijn	Ehvn'11 --Dagje marathon	Studio Omroep Brabant ToBePlaced
Nog 3 dagen portret (!!!)	Lichtstad Loopt - 5	Persconferentie 1
Marathonjournaal (!!!)	Lichtstad Loopt - 4 (!!!)	Persconferentie 2
Mont Ventoux (!!!)	Font-Romeu (!!!)	90km in 2 dagen
Osteopathie	Cijferfreak	Eerste 2 marathons
Eindhoven 2010 (!!!)	Mijn Stad deel 1	Eerste stappen
Krotwaaar vs Sengers 2010	Op weg naar 10-10-'10 – d1	Op weg naar 10-10-'10– d2
Omroep Brabant 2010 (!!!)	Utrecht 2010	Apeldoorn 2010
Eindhoven 2009 (ED TV)	Eindhoven 2009 (LV) (!!!)	Luxemburg 2009
CPC 2009	Berlijn 2008: finish	Berlijn 2008: 31km
Berlijn 2008: 21km	Berlijn 2008: 1km	Leiden 2008: Finish
Parijs 2008: 25km	Utrecht 2007: Finish	NYC 2007 - 25km (Queens)