Geen 2:25, wel 10e PR voor Right To Play

De keuze om met de groep mee te gaan was (bij gebrek aan beter) goed: doorkomst op de helft in 1:12:28. De beruchte hamstrings begon vanaf 12km al moeilijk te doen. Wonderwel trok het bij 20 weg en begon ineens de hamstrings van mijn andere been (rechts) moeilijk te doen (ongetwijfeld door een licht aangepaste loopstijl).

Helaas brak vanaf 25 bij het wegvallen van de haas de groep omdat aanvankelijk niemand de kop wilde nemen en daarna één va de Belgen damareerde. Luc riep dat ik mijn eigen tempo moest lopen en zo moest ik alleen tegen de wind in boksen. De wind viel erg tegen, mijn tempo daalde. De teleurstelling bij het bewustzijn van het niet halen van die magische 2:25 grens was tijdens het lopen al aanwezig. Gelukkig spoorde Luc me aan om ritme te houden en door te 'dansen' zoals hij het noemde. Helaas toch teveel laten liggen voor een 2:26.

Het besef van een PR en een 2:27 maakte dat ik de door Luc gevraagde versnelling kon opvolgen de laatste 4 km. "Pak die Belgen, stofzuigen!" hoor ik hem nog zeggen. Uiteindelijk dus wel gestofzuigd, maar helaas, die laatste Belg net niet ingehaald. Met name helaas omdat ik nu zie dat ik 11e vd Benelux ben geworden en dus €0,- prijzengeld in dit klassement heb gewonnen. Ik had bedacht dat prijzengeld aan Right To Play te doneren.

Desalniettemin €1.673 voor Right To Play opgehaald (check mijn account) samen met een van mijn beste vrienden Erik (DNS) en mijn broer Teun (1:38). Super bedankt iedereen daarvoor! Doneren mag nog steeds natuurlijk! Deze marathon was een bijzondere als thuiswedstrijd. Nog nooit heb ik zo veel bekenden gezien tijdens de marathon, 2x ben ik mijn eigen huis gepasseerd, en mijn startnummer 040 heeft veel bekijks gehad. Tevreden? Met een lichte blessure naar een PR; 10 marathons, 10 PR's, hoe mooi is dat.

Keuzes maken: Negative Split

Zojuist (2uur voor de start) besloten om met het groepje in tempo 3:27/km mee te gaan tot 15 á 21 km. Dit de groep daarvoor op 3:23/km weg gaat waar ik op 3:25 weg wilde. In dat geval zou het een solo-race van 42km worden waarbij ik mijn koolhydraten-voorraad al te vroeg zou moeten aanspreken.

Verschillende doelen, één finishlijn

De bergen zijn verzet; het werk is gedaan. Niet alleen door mij, maar voor al die duizenden lopers die zondag aan de start staan. Iedereen met een uniek persoonlijk doel, maar uitkomend op exact dezelfde finishlijn. Doelen worden echter niet op de finishlijn gehaald; maar zijn de afgelopen maanden al verwezenlijkt. Zondag wordt de beloning voor het harde werken van de afgelopen maanden.

Het enige wat rest zijn de spreekwoordelijke puntjes op de i. Van pasta tot pannenkoeken, van pitabroodjes tot een Vitargo-kuurtje (=koolhydraatrijke sportdrank). De leemte die ontstaat door de afwezig van uitgebreide hardlooptrainingen wordt opgevuld door het trainen van mijn rompstabiliteit. Dit zijn geestdodende buik- en rugspieroefeningen die me meteen weer herinneren waarom ik hardloper ben. Verder begin ik ongeveer 6 dagen vooraf als een echte Erwin Krol het weer nauwgezet te monitoren. Niet dat er ook maar iets aan te doen is, maar toch.

Bij Eindhoven Atletiek was vandaag voelbaar dat dit weekend voor velen een grote wedstrijd is. Teamgenoot Said en mede-blogster Corine gaan beide voor een overwinning op de Halve. Maurice loopt de Halve omdat hij letterlijk bijna alle halve marathons in Nederland loopt. Rob en Arie ter voorbereiding op Amsterdam. Andere lopers die ik ken: Stefan, Mario, Edwin, Jac en Joep lopen gewoon omdat ze ieder jaar in Eindhoven lopen. Mijn broer Teun en één van mijn beste vrienden Erik omdat ze de actie ondersteunen door een poging te wagen te debuteren in 1:30. (Ware het niet dat Erik zwaar geblesseerd is geraakt 2 weken geleden en nu al moeite heeft om 2,1 km te wandelen.)

To separate the men from the boys is het zondag ook mogenlijk twee keer de ronde van 21km af te leggen. Collega Hokkie debuteert, Jos en Jimmy gaan voor sub-3uur, Lars een mooi PR en teamgenoot Marco en blogger Ronnie willen onder de 2:40. Verschillende doelen, één finishlijn. Ook mijn finish voor Right To Play is bijna in zicht. Zondag 13:24:59 moet ik binnen zijn. Zo niet, om welke reden dan ook (Lees: Hamstrings), dan heb ik toch mijn doel bereikt. Immers, de route naar het doel is bewandeld, ik ben gegarandeerd compleet naar de filistijnen gegaan, en ik heb jullie meermalen verzocht om te doneren voor Right To Play.

------------

Mocht je nog niet gedoneerd hebben, maar dit stukje infotainment twee-wekelijks toch met plezier hebben gelezen, doneer dan nu.

Laatste Test

Na die 120 'herstelkilometers' van vorige week die boven verwachting goed gingen, viel afgelopen week een beetje tegen. Donderdag kon ik zelfs mijn geplande marathontempo maar 20 minuten volhouden, waarna ik door de pijn het tempo weer moest terugschroeven. Achteraf waarschijnlijk ook een terugslag van de intensieve sportmassage een paar uur eerder. Vrijdag en zaterdag heel rustig gelopen en mijn rompstabiliteit met de nodige buik- en rugspieroefeningen getraind.

Vandaag voelde ik zowaar bij het inlopen voor het eerst sinds weken niets. Omdat de Utrechtse Singelloop vorige week overgeslagen moest worden, was het plan om vandaag bij die andere Singelloop, Breda, de 15km te lopen. De organisatie had startnummers voor Luc en mij klaargelegd, en zo mengden we ons 1 minuut voor de start brutaal bij de startstreep om voor al die duizenden lopers te gaan staan. (Luc's status laat dit toe;)

Het idee was samen met Luc te starten in 3:30/km en dan iedere 2km indien pijnvrij 5 seconden te versnellen, dus naar 3:25, dan naar 3:20 etc. Uiteindelijk waren we de enige echte wedstrijdatleten tussen de recreatieve en bedrijvenlopers, waarvan er een paar zowaar nog enthousiaster startten dan wij. Na ongeveer 400 meter lagen we alweer alleen aan kop, met één zwaar ademende volger in ons kielzog. Ongetwijfeld liep hij met 3 minuut en 15 seconden de snelste kilometer uit zijn leven waarna er 14 loodzware volgden. Het aanvangtempo van ging geheel pijnvrij en daarom besloten we in dat tempo door te lopen. Na 5km begon ik de beruchte hamstring licht te voelen, na 10 wat zwaarder. Ansich logisch omdat het voor mijn doen toch een pittig tempo was. Na 12 kilometers van 3:15 daarom Luc laten gaan en preventief een tandje teuggeschakeld om netjes naar een 2e pek te lopen (in 49:21)

Nu dus een echte rustweek en dan zou het precies op tijd goed moeten komen voor volgende week in Eindhoven schat ik zo. Oh ja. Donderen mag nog steeds!

Help! Een blessure?!

Gewoontegetrouw upgrade mijn hoofd ieder licht pijntje of krampje de laatste weken voor de marathon tot een ernstige blessure die als showstopper zal fungeren. De ervaring van 9 eerdere marathonvoorbereidingen leert dat dit normaliter uiteindelijk enkel door mijn hoofd tot olifant gemaakte kwaaltjes zijn. Uit navraag bij andere lopers blijkt dat nagenoeg iedereen hier last van heeft. Mocht je over 14 dagen voor het eerst aan de start verschijnen, weet je nu vast dat bijvoorbeeld dat pijntje in die rechter knie als sneeuw voor de zon verdwenen is.

Althans, als het geen echte blessure is dan. In deze toch al niet vlekkeloze 10e marathonvoorbereiding heb ik het dan voor de 2e keer klaargespeeld: Ik heb een blessure. Meer specifiek een spierscheuring in mijn linker hamstrings. Die hamstrings deden al een paar weken moeilijk. Drie weken terug bij de 30 van Amsterdam-Noord moest ik noodgedwongen na 20km me laten terugzakken en de overwinning aan Luc laten. Een week later bij de Halve van Rotterdam voltrok zich een vergelijkbaar scenario. Een week geleden trapte ik op zaterdagavond 23km weg waarbij de hamstring na een uur moeilijk begon te doen. Ik had beter moeten weten de dag erop in Hilvarenbeek.

In de auto kregen Luc en ik het dubieuze idee om niet de 30 maar de 42 km te lopen. Overigens wel een tempo langzamer dan mijn marathontempo, maar ongetwijfeld nog goed voor een overwinning. Bij het korte inlopen was die hamstring al aan het protesteren. Na ruim 8km wedstrijd was er ineens een flinke pijnscheut in die hamstring. Vervolgens het duivelse dilemma: niets forceren en helemaal uitstappen, of toch rustig nog wat kilometers maken in een veel langzamer tempo. Omdat kilometers key zijn 3 weken voor de marathon, werd het rustig doorlopen richting een dagtotaal van 32km.

Achteraf niet de beste keuze. Na een week van sportmassages, fysiotherapie, creatine, koelen na het lopen, en een aangepast schema gaat het gestaag weer de goede kant op. De gelopen 120-km over 6 trainingen geven deze Eindhovenaar weer moed. Wel heb ik de 10-km wedstrijd die dit weekend op het programma stond, de Utrechtse Singelloop, moeten laten schieten. Ach ja, ook een half jaar geleden toen ik voor de 1e keer een blessure in de marathonvoorbereiding had, moest ik de laatste voorbereidende 10-km wedstrijd laten schieten. Uiteindelijk werd dat het 9e opéénvolgende PR, dus Eindhoven wordt ‘gewoon’ het 10e.

Belofte maakt schuld

Wat het Stratumseind is voor Eindhoven, is de Coolsingel voor Rotterdam. Tijdens de marathon dan. In Rotterdam is de Halve een apart evenement 5 maanden na de Hele. Het hoofdingrediënt is de Coolsingel. De bij-ingrediënten: het saaie doch snelle parcours (2x 5km asfalt heen en terug), de chronische harde wind, de afwezigheid van het grote publiek en een dozijn Kenianen op jacht naar een wereldtijd. Ook dit jaar stonden er ondanks dit dubieuze recept toch weer duizenden fijnproevers aan de start; ook ondergetekende.

Iets te enthousiast heb ik een half jaar geleden geroepen dat ik hier een 1:08 ging lopen; misschien zelfs 1:07:hoog. Inmiddels waren de doelen met het nodige realisme bijgesteld: deze wedstrijd komt eigenlijk 2 weken te vroeg komt voor zo’n tijd. De vorm is weliswaar groeiende, maar ik zou toch echt tevreden moeten zijn met een 1:08:hoog. En ach, een 1:09 is ook alvast een PR. Gelukkig was ik in goed gezelschap van de regerend olympisch kampioen op de marathon en wereldrecordhouder om de halve, Samuel Wanjiru. Hij zou vandaag een wereldrecord gaan lopen. Vlak voor de start schudde ik hem nog de hand en wenste hem succes.

Omdat de riante prijzenpot voor Nederlanders van eerdere edities dit jaar schitterde in afwezigheid, waren en weinig lopers om mee samen te lopen. De eerste 10 gingen met 3 landgenoten ondanks de elementen (Lees: wind en regen) redelijk volgens plan (32:40). In het tweede deel werd de wind krachtiger en werd me duidelijk dat de elementen het vandaag zouden gaan winnen. Het werd niet mijn dag. Ook niet die van Samuel Wanjiru trouwens. Hij begroette me nog toen hij bij 17 en ik bij 14,5 was. Ondanks een aardig PR bij 15km (lekker belangrijk) was het enige doel dat vandaag restte dat verschrikkelijke PR van 1:10:01 uit de boeken te lopen. De wind bleef beuken, de benen werden zwaarder, de kilometers trager.

Vandaag had ik omwille van de aanwezigheid van een aantal goede sportfotografen speciaal een Right To Play shirt aangetrokken. Er is maar één doel dit najaar en dat is de marathon van Eindhoven onder de 2:25. Lekker belangrijk wat ik in de aanloop daar naartoe presteer. Als het er over 4 weken maar onder is. Belofte maakt schuld; ik ben op de goede weg, maar het zal er om spannen. Vandaag werd een PR. Wel hand in hand met een scheldkanonnade omwille van de hoe-verzin-je-het eindtijd van 1:10:00. Onder de 2:25 dus.

Tempomaken is mooi!

Afgelopen zaterdagavond bekende mede blogger Corine Spaans dat ze gebrek aan inspiratie had. Vrij vertaald wil ze liever volgende week een blogbericht publiceren waarin ze beschrijft hoe ze brons heeft gewonnen op het NK 10km in Tilburg. Om dat te bewerkstelligen was ze net als vele andere lopers van Eindhoven Atletiek naar Best getogen voor een 10km wedstrijd. Het plan was 5km rustig en daarna 5km hard. De volgorde zou zomaar eens andersom geweest kunnen zijn, maar volgens mij wist ze dat zelf na het startschot ook niet meer zo goed. Anyways, natuurlijk won ze wel weer.

Niet alleen Corine, maar ook mijn teamgenoot Said Hayek zou deze 10 als training richting Tilburg in een dergelijk indeling lopen. Omdat mijn tempohardheid nog verre van ideaal is, was het idee dat Said de eerste 5 in 16:15 zou lopen en ik hem keurig zou volgen. Met de overgebleven taart van mijn verjaardagsfeestje van de dag ervoor nog vers in mijn mik, stoempte ik achter de sierlijke baanatleet aan. Meerdere malen bood hij, met zijn lege Ramadan-maag, zijn diensten tot de finish aan. Mijn met lekkernijen te goed gevulde maag dwong me echter bij het orginele plan te blijven.

De dag erna was het mijn beurt tempo te maken in de 30km marathon voorbereidingsloop bij de snelste groep (marathon in 3uur rond). Waar de eerste 10 gezellig werd gekeuveld, had de laatste 10 toch meer weg van een monoloog van ondergetekende. Na de helden gefeliciteerd te hebben, trok ik mijn wedstrijdschoenen aan om ruim 6km in marathontempo te knallen (ideetje van Luc). Hierin dwaalde mijn gedachten af naar mijn eerste haas-ervaring afgelopen maart in Drunen.

Het was 6 dagen voor mijn CPC en dus zou ik de halve marathon van Drunen als training rustig in ongeveer 1:21 lopen. Maatje Sven, met een PR van 1:23:01 liep ook. Hij had zich zojuist voor de 3e keer voor New-York ingeschreven; was al 2x uitgeloot. Om je te kwalificeren, en dus om alle charlatan-reisorganisaties heen te kunnen, is een tijd van onder de 1:23 benodigd. Tot de 10km lagen we op schema richting Central Park. Anekdotisch genoeg presteerde Sven het om uit de bocht te vliegen en zijn knie dusdanig aan gort te helpen dat je Cees-Rein van den Hoogenband er ’s nachts voor wakker kan maken. Sven zelf wilde uitstappen; Ik riep: “Niet mieten! Rennen! Nog maar 11km naar NY GVD!” Een heroïsche strijd volgde waarbij we bij 20 kilometer precies op schema 1:23rond zaten. Toe we het laatste rechte stuk opkwamen, zag ik de klok en was het duidelijk: Sven had zojuist de snelste kilometer uit zijn leven gelopen waarmee hij uiteindelijk net iets onder de 1:22half over de streep ging. Tjokvol adrenaline omhelsden we elkaar. Tempomaken is mooi!

Bikkelweekendje Part II: Tallinn

Omdat de uitputtingsslag van het bikkelweekendje Krotwaar 6 weken geleden zeerzeker niet het gewenste effect heeft gehad, had ik mijn 2e lange weekend richting de marathon van Eindhoven een iets andere invulling gegeven. Ditmaal ging de reis naar Talinn (Estland), of all places. Dit omdat 5 van mijn vrienden hadden gehoord dat de alcoholische versnaperingen daar goed en goedkoop en de (Scandinavische) vrouwen in overvloed aanwezig zouden zijn. Uiteraard zou dit proefondervindelijk vastgesteld moeten worden op tijdstippen dat ‘de marathonloper’ van het stel normaliter letterlijk aan het dromen is van prachtige marathon PR’s.

Terug naar wat er hardlooptechnisch allemaal gebeurd is na dat Krotwaariaanse weekend. Omdat ik met te weinig rust het weekend had doorgemaakt raakte ik overbelast, waardoor ik 2 weken later genoodzaakt was om een rustweek in te lassen. Goed en wel daarvan hersteld begon mijn rechter knie op te spelen. Na hiervoor meerdere malen flink onder handen te zijn genomen door mijn osteopaat (Lees: fysiotherapeut in het kwadraat) en nieuwe schoenen te zijn gaan gebruiken, kon ik dan eindelijk echt gaan beginnen aan mijn eerste lange duurloop. Gelukkig werd deze zomer met tropische temperaturen onderbroken door miezer regen. (Eigenlijk is alles boven de 12 graden me al te warm). Uiteraard werd tijdens het lopen het weer steeds slechter en kon ik me steeds beter identificeren met Pieter van den Hoogenband. Enig verschil is dat mijn 2-uur durende waterballet direct resulteerde in een zware verkoudheid. Weer een trainingsweek weg.

In de aanloop naar Tallinn had ik een aantal dagen vrij kunnen nemen van mijn werk om kilometers te maken en te rusten. Kilometers maken zou in Tallinn wel lukken, maar rusten? Mijn donkerbruine vermoeden kwam uit: mijn vrienden waagden een poging om in drie dagen tijd het bruto binnenlands product van Estland te verdubbelen. Omdat de marathon in feite fulltime op mijn netvlies staat wist ik de schade (Lees: het aantal biertjes) te beperken door hoofdzakelijk water te drinken. Als verwacht ging dit wel door tot diep in de vroege morgen. Voeg daar het overdag draaien van wat kilometers aan toe en het tweede bikkelweekend was een feit.

Zondagavond, net weer thuisgekomen, ben ik meteen aan mijn lange duurloop begonnen. “Jij bent gek man!” hoor ik mijn vrienden nog zeggen op het vliegveld in Helsinki toen ik ze over mijn geplande avondactiviteit vertelde. Tijdens die duurloop dacht ik er nog eens over na: ben ik dan echt zo gek? Nee, ik ben bedreven bezig met het halen van mijn volgende doel. Maar als amateur mijn sociale leven laten schieten, dat zou pas gek zijn.

Eindhovens Trots

Tot mijn grote verbazing hoorde ik afgelopen week dat ik was genomineerd voor Eindhovens Trots, een jaarlijkse verkiezing geïnitieerd door de gemeente Eindhoven. In eerste instantie was ik positief verrast: immers, dit was toch de verkiezing waar boegbeelden Frits Philips en Pieter van den Hoogenband in het verleden voor in aanmerking kwamen. Waarom ik? Na diep nadenken kom ik niet veel verder dan het feit dat ik regelmatig in gesprek met niet-Eindhovenaren het legendarische citaat van een voormalig Eindhovens wethouder aanhaal: “Ik zeg altijd maar zo: Als je niet in Eindhoven bent geweest, dan heb je de wereld niet gezien.”

Een korte gang over de digitale snelweg leert me dat de opzet van de verkiezing dit jaar is veranderd. Om de verkiezing dichter bij de bevolking te brengen, worden ditmaal gewone stervelingen genomineerd. Vandaar dus de nominatie voor een relatief snelle amateur-marathonloper. Niet geheel verwonderlijk lijkt me een nominatie voor Luc wat meer in lijn der verwachting. Maar ja, had hij maar niet 10 jaar achter elkaar die barre Nederlandse winters moeten inruilen voor het zonnige Kenia. Aardige anekdote: afgelopen winter trainde hij voor het eerst in jaren weer in winterse omstandigheden. Omdat bij helemaal niet in het bezit was van een hardloopmuts gefabriceerd door zijn kledingsponsor, liep hij de hele winter met een wollen muts van de plaatselijke FC gefabriceerd in opdracht van een bierbrouwer. Overigens verdient die FC ook een nominatie. En het Stratumseind ook.

Terug naar mijn nominatie. In het reglement staat dat je wat speciaals moet doen voor de stad Eindhoven. Op de website lees ik dat ik een voorbeeld zou zijn voor beginnende sporters. Mooie woorden, maar volslagen krankzinnig natuurlijk. Het mooiste van hardlopen, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, is juist dat iedere deelnemer op die ene dag bij dat ene evenement naar zijn eigen standaarden een wereldprestatie levert. Of dat nu gaat over een afstand van 42 dan wel 5 kilometer, of dat nu gaat in 2 uur en een beetje of 5 uur nog wat.

Het enige ‘bijzondere’ wat ik doe, parallel aan de organisatie van de marathon van Eindhoven, is aandacht vragen voor het goede doel Right To Play. Nogmaals: een stichting die zich inzet voor de levens van kinderen in ontwikkelingslanden door middel van sport en spel. Laat op 11 oktober Right To Play trots zijn op de organisatie van de Marathon van Eindhoven en de inzet van ondergetekende. Dat is Eindhovens Trots.

Doneer nu. Klik hier

Krotwaariaans Bikkelweekendje Luxemburg

Als aftrap richting de najaarsmarathons zoals ‘mijn Eindhoven’ had Luc een trainingsweekend in de Luxemburgse heuvels ingepland. In totaal 10 lopers van marathonnivea 2:20-2:45 goed voor 150 marathons aan ervaring lieten vrijdagochtend even hun dagelijkse beslommeringen voor wat ze waren om drie dagen maar met één ding bezig te zijn: bikkelen als een echte prof.

Omdat de pittige donderdagavondtraining nog in de benen zat, was het idee vrijdag enkel even rustig los te lopen over wat onverharde heuvelachtige wandelpaden. De pak-hem-beet 20x dat Luc hier eerder had gelopen bleken een garantie voor een route met onverwachte 180 graden keerpunten vanwege 70-meter diepe ravijnen en de nodige brandnetels op de paden die toch geen paden bleken te zijn. Dit mocht de pret niet drukken; sterker nog: het nodige testosteron voerde het tempo alleen maar op. Voordat het echt uit de hand liep wezen de gebroeders Garmin&Polar ons de weg weer terug naar het verblijf.

Bikkelen als een prof impliceert ook dat ’s avonds het Keniaans hardloopvoer ugali werd voorgeschoteld. Dat topsport bedrijven afzien is bleek maar weer: iedereen presteerde het om zeker 3 happen naar binnen te werken. De enige activiteit naast eten en lopen is in dit soort weekenden het praten over hardlopen (Lees: sterke verhalen die met een zoutmijn genomen moeten worden). Onderwerpen schieten sneller dan Usain Bolt kan bijhouden op en neer van de Coolsingel naar First Avenue. Van 800-jes op de baan naar 100km-wedstrijden. Van de nieuwste wedstrijdschoen naar de pedicure van loper R. (omwille van Privacy naam weggelaten). Van het ideale laatste avondmaal en ontbijt, via flatulentie en al wat meer naar het aantal biertjes voor je van de kaart bent. Van inschrijfgelden naar startvergoedingen. Van Haile naar de 7-voudig Nederlands kampioen.

Terug naar het echte bikkelen: op zaterdagochtend tegen een onverhard bergpad met een gemiddeld stijgingspercentage van 14% op knallen. Om niet alleen de kuiten te laten bijten in de verzuring, was het interval-training zodat ook de dijen bij het dalen de nodige mokerslagen te verduren kregen. Gelukkig was er ’s middags weer een mooie hersteltraining gepland die geheel volgens de op vrijdag gestarte traditie weer veel te hard ging. Op de zondag na de nodige aanstellerij (“spierpijn, blaren, oude blessures, het regent”) gestart met de laatste 37 kilometer (Niet eens 42, wat een laffe bedoeling). Om het toch iets meer geschikt te maken voor bikkels waren de mooie vlakke stukken er tussenuit gelaten. Als toetje waren de laatste 5 kilometer heerlijk klimmen met een Alpe d´Huez steilheid om jezelf compleet de vernieling in te lopen. Een beetje dood maar voldaan is het aftellen weer begonnen. Iets minder dan 13 weken, dan ga ik mezelf de laatste 5 weer compleet de vernieling in lopen.

De weg kwijt

Ten opzichte van de ‘gewone Nederlander’ maak ik bovengemiddeld veel kilometers, zowel in mijn werk als consultant als in mijn hobby als marathonloper. Belangrijk verschil is dat de betrouwbaarheid van een voorspelling van de tijdsduur voor het afleggen van bijvoorbeeld 100 kilometer met de auto veel lager is dan die voor 42 kilometer hardlopen.

Om tijdens de rit te garanderen dat ik die 42 kilometer afleg in de tijd die ik vooraf voorspelde, loop ik sinds een paar jaar met een hardloopcomputer waarmee ik ‘real-time’ mijn tempo kan monitoren. Nadat ik de snelheidssensor van mijn vorige uitvoering tijdens een duurloop verloor, ben ik overgestapt op een uitvoering die functioneert op basis van GPS. Behalve dat je daarmee al je gelopen routes kan teruglezen in Google Maps en Google Earth (“Hoe gaaf is dat!”), kan het apparaat je ook de weg wijzen. Als een echte TomTom begint hij bij het volgen van een vooringestelde route te piepen wanneer je een afslag moet nemen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik effectief deze functionaliteit nagenoeg nooit gebruik.

Bij wedstrijden zijn er gelukkig altijd voldoende vrijwilligers die bij de kruispunten de deelnemers de juiste richting in dirigeren. Veel lopers beseffen niet dat hardloopevenementen niet mogelijk gemaakt kunnen worden zonder deze vrijwilligers. Toch betrap ik mezelf er na een aantal jaar op dat ik de rol van deze mensen als een vanzelfsprekendheid ben gaan beschouwen, en ik dus gegarandeerd de juiste richting in gestuurd word. Uiteraard leert de ervaring dat dit niet altijd het gaval is. De marathon van Brussel is hier lichtend voorbeeld van met zowel in 2006 als 2007 een winnaar die het wist te presteren in de laatste kilometers verkeerd te lopen. Zelf ben ik ook wel eens verkeerd gestuurd; weliswaar lag ik zeker niet op kop, maar toch. Mede daarom bestudeer ik details voorafgaand aan de wedstrijd als ‘waar de 10 en 21 kilometer splitsen’ altijd grondig.

Recent stond de jaarlijkse VanGoghLoop in mijn geboortedorp Nuenen op het programma. Vooraf had ik de organisatie laten weten dat ik mijn titel succesvol wilde verdedigen, dit jaar in een ‘mooie tijd’ onder de 1:10 (solo op een lastig parcours). Zoals ieder jaar start de halve marathon met 3 en een halve ronde van 300 meter alvorens het parcours wordt opgedraaid. Door de hoge frequentie van wedstrijden de laatste tijd had ik weinig tijd om me goed in dit detail te verdiepen. Toen ik na de start voor de derde keer het punt passeerde waar ik het parcours opmoest wilde de organisatie mij nog een ronde laten lopen. “Ik dacht het niet, ik kan heus wel tot 3 tellen hoor” flitste door mijn hoofd op weg naar die 1:09:59 en ik spurtte de weg toch gewoon in. Na ongeveer 60 meter hoorde ik naast het geroep van de organisatie ook een teamgenoot me met de nodige schuttingtaal terugroepen. Ik besefte dat ik echt fout zat. Gevolg: 26 seconden verlies, weg mooie tijd, erger nog: een doel gemist. “Ik was de weg even kwijt”. Ergo: luister altijd naar vrijwilligers van de organisatie, zeker straks in Eindhoven.

Altijd weer die vraag: “Waar doe je het allemaal voor”

De 4,5 jaar waarin ik hardloop heb ik al menig massaal hardloopevenement meegedaan. Marathons zijn mijn ding, en zo liep ik o.a. New York, Berlijn, Parijs en natuurlijk Rotterdam. Allemaal evenementen waarbij het publiek zo enthousiast is dat je ze als hardloper ‘meegemaakt moet hebben’. Dit najaar gaat op de 2e zondag van oktober Eindhoven als 10e marathon aan mijn lijstje worden toegevoegd. Ook Eindhoven moet je meegemaakt hebben, en dan in het bijzonder natuurlijk het Stratumseind. Het Alpe d’Huez van de hardloopwereld heb ik a eens ervaren bij het lopen van de halve in Eindhoven. In oktober is het mijn bedoeling om het Stratumseind tweemaal te beleven en vervolgens te finishen binnen de 2:25; wederom 3 á 4 minuten van mijn PR af.

Luc Krotwaar, levend Nederlands hardloopmonument én sinds december onder de vlag van Eindhoven Atletiek mijn trainer, gaat me hierbij helpen. In deze niet marathonspecifieke periode werken we aan onze snelheid. Zo liep ik vorige week in Best voor het eerst een wedstrijd van ‘slechts’ 5km (resultaat 15:37). Twee dagen later, sloot ik me als invaller aan bij een team wat mee ging doen aan de RoPaRun. Bij deze hardloopestafette voor het goede doel lopen teams van 8 lopers een route van 516km van Parijs naar Rotterdam. Schematechnisch was Luc er niet heel gelukkig mee, maar onderschreef als éénmalig deelnemer (2003, parcoursrecord) dat je als hardloper ook deze gedaan moet hebben.

Het team waarbij ik was aangehaakt, De Vrienden van Flakkee, had het traject verdeeld in blokken van 30 km die met 3 lopers afgelegd werden. In een blok moest ik dus 10 keer 1 kilometer hardlopen en dan weer 2 kilometer in een busje/op de fiets. Na een blok namen drie andere lopers het stokje over en had ik 2 of 4 uur rust. Bij een start op zaterdagavond en finish op maandagmiddag betekent dat dus dat het bioritme genegeerd moet worden. In mijn geval begon mijn lijf hard te protesteren toen ik op zondagnacht van 3:30uur tot 5:30uur ‘even’ mijn 40e tot 50e kilometer moest lopen. Waar de eerste 40 door mijn enthousiasme allemaal eigenlijk iets harder gegaan waren dan Luc had geadviseerd (3:30 ipv 3:50), kreeg ik ze nu met geen mogelijkheid meer sneller dan 4:00. Mijn lijf protesteerde hevig en wilde eigenlijk alleen maar gaan slapen. Menigmaal trok die voor hardlopers zo bekende vraag door mijn hoofd: Waar doe ik het allemaal voor? Bij de RoPaRun is dat duidelijk: geld inzamelen voor kankerpatiënten. Slechts 2 uur later was er weer daglicht, kwam de finish in zicht en kon ik zowaar mijn tempo weer opschroeven. Ongeveer 100 kilometer later bereikten we dan eindelijk de door mij zo geliefde Coolsingel. Al drie keer kreeg ik hier kippenvel bij het verleggen van wéér een grens op de mythische afstand. Ook ditmaal was dat kippenvel er toen het voltallige team (25 mensen) feestelijk werd ingehaald. Ineens wist ik het: Grenzen verleggen voor het goede doel is wat ik wil. In oktober is de grens is de 2:25, mijn goede doel: Right To Play. Daar doe ik het allemaal voor.

Doneer nu! Klik hier! Voor meer info check: www.vriendenvanflakkee.nl